قورئانا پیرۆز › سورەتا الرحمن › ئایەتا ٦
سورەتا الرحمن · ئایەتا ٦ ب تەفسیرا کوردی
Ar-Rahman
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
عَلَّمَهُ ٱلۡبَيَانَ ﴿٤﴾
وئه‌و فێرى ئاخفتن وده‌ربڕينا ژ تشتێ د دلی دا كر.
ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ بِحُسۡبَانٖ ﴿٥﴾
ڕۆژ وهه‌يڤ ب هژماره‌كا ب ڕێك وپێك ل دويڤ ئێك ب ڕێڤه دچن، ئه‌ڤ هژماره قه‌ت خه‌له‌ت نابت.
وَٱلنَّجۡمُ وَٱلشَّجَرُ يَسۡجُدَانِ ﴿٦﴾
وستێرا ل عه‌سمانى وداروبارێن ل عه‌ردى، خودايێ خۆ دنیاسن وبۆ وى دچنه سوجدێ، وخۆ دئێخنه بن وێ فه‌رمانا وى لێ كرى كو د مفايێ مرۆڤان دا بن.
وَٱلسَّمَآءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ ٱلۡمِيزَانَ ﴿٧﴾
ووى عه‌سمان ل هنداڤ عه‌ردى بلند كرییه، وئه‌و دادى ل عه‌ردى دانايه يا وى فه‌رمان پێ ل به‌نییان كرى.
أَلَّا تَطۡغَوۡاْ فِي ٱلۡمِيزَانِ ﴿٨﴾
دا هوين ته‌عدايیێ وخيانه‌تێ ل وى نه‌كه‌ن يێ هوين كێشانێ بۆ دكه‌ن.