surah026سورەتا الشعراء · ئایەتا ١١٤ ب تەفسیرا کوردی

قَالَ وَمَا عِلۡمِي بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ ﴿١١٢﴾

نووحى به‌رسڤا وان دا وگۆت: ژ من نه‌هاتییه‌ خواستن ئه‌ز كريارێن وان بزانم، هه‌ما يا ل سه‌ر من ئه‌وه‌ ئه‌ز به‌رێ وان بده‌مه‌ باوه‌رییێ.

إِنۡ حِسَابُهُمۡ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّيۖ لَوۡ تَشۡعُرُونَ ﴿١١٣﴾

حسێبا وان سه‌را كريارێن وان ب تنێ ل سه‌ر خودايێ منه‌. ئه‌گه‌ر هوين ب وێ چه‌ندێ بحه‌سیێن، هه‌وه‌ وه‌ نه‌دگۆت.

وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿١١٤﴾

وئه‌ز وان ده‌رنائێخم يێن باوه‌رییێ ب گازییا من دئينن، حالێ وان چ بت؛ ژ به‌ر هندێ دا هوين باوه‌رییێ ب من بينن.

إِنۡ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرٞ مُّبِينٞ ﴿١١٥﴾

هه‌ما ب تنێ ئه‌ز ئه‌وم يێ ئاشكه‌را هه‌و دترسينم.

قَالُواْ لَئِن لَّمۡ تَنتَهِ يَٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمَرۡجُومِينَ ﴿١١٦﴾

وان ده‌ست دا گه‌ڤان وگۆت: ئه‌گه‌ر تو -ئه‌ى نووح- ژ گازییا خۆ لێڤه‌نه‌بى سويند بت تو دێ ژ وان بى يێن به‌ر لێ دئێنه‌ باراندن.