surah026سورەتا الشعراء · ئایەتا ١١٥ ب تەفسیرا کوردی

إِنۡ حِسَابُهُمۡ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّيۖ لَوۡ تَشۡعُرُونَ ﴿١١٣﴾

حسێبا وان سه‌را كريارێن وان ب تنێ ل سه‌ر خودايێ منه‌. ئه‌گه‌ر هوين ب وێ چه‌ندێ بحه‌سیێن، هه‌وه‌ وه‌ نه‌دگۆت.

وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ﴿١١٤﴾

وئه‌ز وان ده‌رنائێخم يێن باوه‌رییێ ب گازییا من دئينن، حالێ وان چ بت؛ ژ به‌ر هندێ دا هوين باوه‌رییێ ب من بينن.

إِنۡ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرٞ مُّبِينٞ ﴿١١٥﴾

هه‌ما ب تنێ ئه‌ز ئه‌وم يێ ئاشكه‌را هه‌و دترسينم.

قَالُواْ لَئِن لَّمۡ تَنتَهِ يَٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمَرۡجُومِينَ ﴿١١٦﴾

وان ده‌ست دا گه‌ڤان وگۆت: ئه‌گه‌ر تو -ئه‌ى نووح- ژ گازییا خۆ لێڤه‌نه‌بى سويند بت تو دێ ژ وان بى يێن به‌ر لێ دئێنه‌ باراندن.

قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوۡمِي كَذَّبُونِ ﴿١١٧﴾

ڤێجا ده‌مێ نووحى ئه‌ڤ گۆتنا وان بهيستى وى دوعا ژ خودايێ خۆ كر وگۆت: خودايێ من هندى ملله‌تێ منه‌ مجدى ل سه‌ر دره‌وين ده‌رێخستنا من كر.