قورئانا پیرۆز › سورەتا الشعراء › ئایەتا ٢٠٧
سورەتا الشعراء · ئایەتا ٢٠٧ ب تەفسیرا کوردی
Ash-Shu'ara
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
أَفَرَءَيۡتَ إِن مَّتَّعۡنَٰهُمۡ سِنِينَ ﴿٢٠٥﴾
ئه‌رێ ته زانییه ئه‌گه‌ر ئه‌م چه‌ند ساله‌كێن درێژ وان بهێلينه دخۆشییان دا ومرنا وان پاش بێخين.
ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُواْ يُوعَدُونَ ﴿٢٠٦﴾
پاشى ئه‌و عه‌زابا ژڤان پێ هاتییه‌دان ب سه‌ر وان دا بێت؟
مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يُمَتَّعُونَ ﴿٢٠٧﴾
خۆشيبرنا وان ب ژییێ درێژ، وژيارا باش، چو مفاى ناگه‌هينته وان.
وَمَآ أَهۡلَكۡنَا مِن قَرۡيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ ﴿٢٠٨﴾
و د ناڤ هه‌مى ملله‌تان دا مه گونده‌ك ژ گوندان تێ نه‌برییه، ئه‌گه‌ر مه پێغه‌مبه‌ره‌ك بۆ نه‌هنارت بت وان بترسينت.
ذِكۡرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَٰلِمِينَ ﴿٢٠٩﴾
وبيرا وان ل وى تشتى بينت يێ ڕزگارییا وان تێدا، وئه‌م دزۆردار نه‌بووينه كو ملله‌ته‌كى عه‌زاب بده‌ين به‌رى ئه‌م پێغه‌مبه‌ره‌كى بۆ بهنێرين.