قورئانا پیرۆز › سورەتا الشعراء › ئایەتا ٢٠٦
سورەتا الشعراء · ئایەتا ٢٠٦ ب تەفسیرا کوردی
Ash-Shu'ara
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
أَفَبِعَذَابِنَا يَسۡتَعۡجِلُونَ ﴿٢٠٤﴾
ئه‌رێ ڤێجا ئه‌و له‌زێ ل هاتنا عه‌زابێ دكه‌ن؟
أَفَرَءَيۡتَ إِن مَّتَّعۡنَٰهُمۡ سِنِينَ ﴿٢٠٥﴾
ئه‌رێ ته زانییه ئه‌گه‌ر ئه‌م چه‌ند ساله‌كێن درێژ وان بهێلينه دخۆشییان دا ومرنا وان پاش بێخين.
ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُواْ يُوعَدُونَ ﴿٢٠٦﴾
پاشى ئه‌و عه‌زابا ژڤان پێ هاتییه‌دان ب سه‌ر وان دا بێت؟
مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يُمَتَّعُونَ ﴿٢٠٧﴾
خۆشيبرنا وان ب ژییێ درێژ، وژيارا باش، چو مفاى ناگه‌هينته وان.
وَمَآ أَهۡلَكۡنَا مِن قَرۡيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ ﴿٢٠٨﴾
و د ناڤ هه‌مى ملله‌تان دا مه گونده‌ك ژ گوندان تێ نه‌برییه، ئه‌گه‌ر مه پێغه‌مبه‌ره‌ك بۆ نه‌هنارت بت وان بترسينت.