قورئانا پیرۆز › سورەتا الشعراء › ئایەتا ٢٠٤
سورەتا الشعراء · ئایەتا ٢٠٤ ب تەفسیرا کوردی
Ash-Shu'ara
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
فَيَأۡتِيَهُم بَغۡتَةٗ وَهُمۡ لَا يَشۡعُرُونَ ﴿٢٠٢﴾
ڤێجا ژ نشكه‌كێ ڤه عه‌زاب ب سه‌ر وان دا بێت، وئه‌و به‌رى هنگى نه‌زانن كو ئه‌و دێ ئێت.
فَيَقُولُواْ هَلۡ نَحۡنُ مُنظَرُونَ ﴿٢٠٣﴾
ڤێجا ده‌مێ ئه‌و ب خافله‌تى ڤه دئێت ژ په‌شێمانییا نه‌باوه‌رى ئينانێ دا ئه‌و دێ بێژن: ئه‌رێ ئه‌م دێ ئێينه پاشڤه‌هێلان؟
أَفَبِعَذَابِنَا يَسۡتَعۡجِلُونَ ﴿٢٠٤﴾
ئه‌رێ ڤێجا ئه‌و له‌زێ ل هاتنا عه‌زابێ دكه‌ن؟
أَفَرَءَيۡتَ إِن مَّتَّعۡنَٰهُمۡ سِنِينَ ﴿٢٠٥﴾
ئه‌رێ ته زانییه ئه‌گه‌ر ئه‌م چه‌ند ساله‌كێن درێژ وان بهێلينه دخۆشییان دا ومرنا وان پاش بێخين.
ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُواْ يُوعَدُونَ ﴿٢٠٦﴾
پاشى ئه‌و عه‌زابا ژڤان پێ هاتییه‌دان ب سه‌ر وان دا بێت؟