قورئانا پیرۆز › سورەتا الشورى › ئایەتا ٤٩
سورەتا الشورى · ئایەتا ٤٩ ب تەفسیرا کوردی
Ash-Shura
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
ٱسۡتَجِيبُواْ لِرَبِّكُم مِّن قَبۡلِ أَن يَأۡتِيَ يَوۡمٞ لَّا مَرَدَّ لَهُۥ مِنَ ٱللَّهِۚ مَا لَكُم مِّن مَّلۡجَإٖ يَوۡمَئِذٖ وَمَا لَكُم مِّن نَّكِيرٖ ﴿٤٧﴾
هوين -ئه‌ى گه‌لی كافران- ب باوه‌رى ئينان وگوهدارییێ د به‌رسڤا خودايێ خۆ وه‌رن به‌رى كو ڕۆژا قيامه‌تێ بێت، ئه‌و ڕۆژا كه‌س نه‌شێت بزڤڕينت، وێ ڕۆژێ هه‌وه چو جهـ نابن هوين بڕه‌ڤنێ وخۆ لێ ڤه‌شێرن و ژ عه‌زابێ بپارێزن. وئه‌ڤ ئايه‌ته هندێ دگه‌هينت كو دڤێت مرۆڤ له‌زێ د كرنا باشییان دا بكه‌ت، ونه‌بێژت پاشى، چونكى خرابییێن مه‌زن د گيرۆكرنێ دا هه‌نه.
فَإِنۡ أَعۡرَضُواْ فَمَآ أَرۡسَلۡنَٰكَ عَلَيۡهِمۡ حَفِيظًاۖ إِنۡ عَلَيۡكَ إِلَّا ٱلۡبَلَٰغُۗ وَإِنَّآ إِذَآ أَذَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ مِنَّا رَحۡمَةٗ فَرِحَ بِهَاۖ وَإِن تُصِبۡهُمۡ سَيِّئَةُۢ بِمَا قَدَّمَتۡ أَيۡدِيهِمۡ فَإِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ كَفُورٞ ﴿٤٨﴾
ڤێجا ئه‌گه‌ر ڤان بوتپه‌رێسان پشت دا باوه‌رییا ب خودێ مه تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بۆ وان نه‌هنارتى دا كريارێن وان بهژمێرى حه‌تا تو حسێبێ سه‌را د گه‌ل وان بكه‌ى، ژ گه‌هاندنێ پێڤه‌تر چو ل سه‌ر ته نينه. وهندى ئه‌مين ئه‌گه‌ر مه ژ دلۆڤانییا خۆ به‌رفره‌هى وده‌وله‌مه‌ندى دا مرۆڤى، كه‌يفا وى دێ پێ ئێت، وئه‌گه‌ر -ژ به‌ر گونه‌هێن وان كرين- خرابییه‌كا وه‌كى هه‌ژارییێ ونساخییێ گه‌هشتێ، هندى مرۆڤه يێ قه‌نجى ڤه‌شێره، نه‌خۆشییان دهژمێت، وقه‌نجییان ژ بير دكه‌ت.
لِّلَّهِ مُلۡكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ يَخۡلُقُ مَا يَشَآءُۚ يَهَبُ لِمَن يَشَآءُ إِنَٰثٗا وَيَهَبُ لِمَن يَشَآءُ ٱلذُّكُورَ ﴿٤٩﴾
ملكێ عه‌سمانان وعه‌ردى وهه‌ر تشته‌كێ د ناڤبه‌رێ دا يێ خودێیه، تشتێ وى بڤێت ژ چێكرییان ئه‌و دئافرينت، يێ وى بڤێت ژ به‌نییێن خۆ ئه‌و كچان ب تنێ دده‌تێ.
أَوۡ يُزَوِّجُهُمۡ ذُكۡرَانٗا وَإِنَٰثٗاۖ وَيَجۡعَلُ مَن يَشَآءُ عَقِيمًاۚ إِنَّهُۥ عَلِيمٞ قَدِيرٞ ﴿٥٠﴾
ويێ وى بڤێت ئه‌و كوڕان ب تنێ دده‌تێ، ويێ وى بڤێت ژ مرۆڤان ئه‌و كوڕ وكچان دده‌تێ، ويێ وى بڤێت ئه‌و دوونده‌هێ ناده‌تێ ودهێلته بێ عه‌يال، ئه‌و يێ خودان شيانه ل سه‌ر ئافراندنا تشتێ وى بڤێت، تشته‌ك نينه وى بێزار بكه‌ت.
۞وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُكَلِّمَهُ ٱللَّهُ إِلَّا وَحۡيًا أَوۡ مِن وَرَآيِٕ حِجَابٍ أَوۡ يُرۡسِلَ رَسُولٗا فَيُوحِيَ بِإِذۡنِهِۦ مَا يَشَآءُۚ إِنَّهُۥ عَلِيٌّ حَكِيمٞ ﴿٥١﴾
ونه‌بوويه بۆ مرۆڤه‌كى ژ دوونده‌ها ئاده‌مى كو خودێ د گه‌ل وى باخڤت ب ڕێكا وێ وه‌حییێ نه‌بت يا ئه‌و بۆ دهنێرت، يان ل پشت په‌رده‌يه‌كى د گه‌ل باخڤت، وه‌كى د گه‌ل مووساى ئاخفتى، يان قاصده‌كى بهنێرته نك، وه‌كى وى جبريل -سلاڤ لێ بن- هنارتییه نك پێغه‌مبه‌ران، ڤێجا ئه‌و ب ئانه‌هییا خودێ وێ وه‌حییێ بۆ وى دئينت يا خودێ ڤياى، هندى خودێیه ب خۆ وناڤ وسالۆخه‌ت وكريارێن خۆ ڤه يێ بلنده، هه‌مى چێكرى بنده‌ستى وينه، و د ڕێڤه‌برنا كارێن به‌نییێن خۆ دا ئه‌و يێ كاربنه‌جهه. وئه‌ڤ ئايه‌ته سالۆخه‌تێ ئاخفتنێ بۆ خودێ ده‌سنيشان دكه‌ت ب ڕه‌نگه‌كێ هه‌ژى مه‌زنییا وى بت.