قورئانا پیرۆز › سورەتا التوبة › ئایەتا ١٠٠
سورەتا التوبة · ئایەتا ١٠٠ ب تەفسیرا کوردی
At-Tawbah
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَمِنَ ٱلۡأَعۡرَابِ مَن يَتَّخِذُ مَا يُنفِقُ مَغۡرَمٗا وَيَتَرَبَّصُ بِكُمُ ٱلدَّوَآئِرَۚ عَلَيۡهِمۡ دَآئِرَةُ ٱلسَّوۡءِۗ وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٞ ﴿٩٨﴾
و ژ ڤان عه‌ره‌بان هه‌يه يێ كو هزر دكه‌ت ئه‌و تشتێ ئه‌و د ڕێكا خودێ دا خه‌رج دكه‌ت خه‌رامه‌ت وزيانه‌كه بۆ وى، وئه‌و باوه‌ر ناكه‌ت كو ئه‌ڤه دێ خێره‌كێ گه‌هينتێ، يان دێ عه‌زابه‌كێ ژێ پاشڤه‌به‌ت، وئه‌و چاڤه‌رێیى هندێیه ئاتاف ونه‌خۆشى ب سه‌ر هه‌وه دا بێن، به‌لێ خرابى ب سه‌ر وان دا دئێت نه‌كو ب سه‌ر موسلمانان دا. وخودێ گوهـ ل وێ دبت يا ئه‌و دبێژن وئه‌و ب ئنيه‌تێن وان يێن خراب يێ پڕزانايه.
وَمِنَ ٱلۡأَعۡرَابِ مَن يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِ وَيَتَّخِذُ مَا يُنفِقُ قُرُبَٰتٍ عِندَ ٱللَّهِ وَصَلَوَٰتِ ٱلرَّسُولِۚ أَلَآ إِنَّهَا قُرۡبَةٞ لَّهُمۡۚ سَيُدۡخِلُهُمُ ٱللَّهُ فِي رَحۡمَتِهِۦٓۚ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٞ رَّحِيمٞ ﴿٩٩﴾
و ژ وان عه‌ره‌بان هه‌يه يێ باوه‌رییێ ب خودێ وته‌وحيدا وى دئينت، و ب ڕۆژا ڕابوونا پشتى مرنێ، وخه‌لات وجه‌لاتێ ژى دئينت، وئه‌و مالێ ئه‌و د ڕێكا جيهادا بوتپه‌رێسان دا خه‌رج دكه‌ت ئه‌و بۆ خۆ حسێب دكه‌ت ڕێك بۆ ڤيان وڕازيبوونا خودێ، وئه‌و وى كارى بۆ خۆ دكه‌ته ڕێك بۆ دوعايێن پێغه‌مبه‌رى سلاڤ لێ بن بۆ وى، نێ هندى ئه‌ڤ كرياره‌نه وان نێزيكى خودێ دكه‌ن، خودێ دێ وان كه‌ته د به‌حه‌شتا خۆ دا. هندى خودێیه باش گونه‌هـ ژێبرێ وان خرابییانه يێن وان كرين، و ب وان يێ دلۆڤانكاره.
وَٱلسَّـٰبِقُونَ ٱلۡأَوَّلُونَ مِنَ ٱلۡمُهَٰجِرِينَ وَٱلۡأَنصَارِ وَٱلَّذِينَ ٱتَّبَعُوهُم بِإِحۡسَٰنٖ رَّضِيَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ وَرَضُواْ عَنۡهُ وَأَعَدَّ لَهُمۡ جَنَّـٰتٖ تَجۡرِي تَحۡتَهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدٗاۚ ذَٰلِكَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِيمُ ﴿١٠٠﴾
وئه‌وێن بۆ باوه‌رى ئينانێ به‌رى مرۆڤان ڕاكرين، ژ وان مشه‌ختان يێن ملله‌ت وئويجاخێن خۆ هێلاين وقه‌ستا وارێ ئيسلامێ كرى، ووان پشته‌ڤانێن پشته‌ڤانییا پێغه‌مبه‌رى سلاڤ لێ بن دژى كافران كرى، وئه‌وێن ب قه‌نجى دويكه‌فتنا وان كرى، ئه‌و ئه‌ون يێن خودێ ژێ ڕازى بووى ژ به‌ر گوهدارییا وان بۆ خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وى، وئه‌و ژ وى ڕازى بوون ژ به‌ر خێرا مه‌زن يا وى دايه وان، ووى به‌حه‌شتێن ڕويبار د بن دا دچن بۆ وان ئاماده كرينه هه‌ر وهه‌ر ئه‌و دێ تێدا بن، وئه‌ڤه‌يه سه‌ركه‌فتنا مه‌زن. و د ڤێ ئايه‌تێ دا مه‌دح بۆ صه‌حابییان -خودێ ژێ رازى بت- هه‌يه، وئه‌و ده‌ليله كو ئه‌و يێن باوه‌رێنه؛ له‌و قه‌درگرتنا وان ئێك ژ بناخه‌يێن باوه‌ریێیه.
وَمِمَّنۡ حَوۡلَكُم مِّنَ ٱلۡأَعۡرَابِ مُنَٰفِقُونَۖ وَمِنۡ أَهۡلِ ٱلۡمَدِينَةِ مَرَدُواْ عَلَى ٱلنِّفَاقِ لَا تَعۡلَمُهُمۡۖ نَحۡنُ نَعۡلَمُهُمۡۚ سَنُعَذِّبُهُم مَّرَّتَيۡنِ ثُمَّ يُرَدُّونَ إِلَىٰ عَذَابٍ عَظِيمٖ ﴿١٠١﴾
و ژ وان يێن ل دۆر (مه‌دينێ) هنده‌ك عه‌ره‌بێن دوڕوى هه‌نه، و ژ خه‌لكێ (مه‌دينێ) ئه‌و دوڕوى هه‌نه يێن كو ل سه‌ر نفاقێ ماين، وزێده ب ناڤ ڤه چووین، تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- وان نانیاسى، ئه‌م وان دنیاسين، دوجاركى ئه‌م دێ وان عه‌زاب ده‌ين: ب كوشتن وگرتن وشه‌رمزاركرنا د دنيايێ دا، و ب عه‌زابا قه‌برى پشتى مرنێ، پاشى ڕۆژا قيامه‌تێ ئه‌و بۆ عه‌زابه‌كا مه‌زن د ئاگرێ جه‌هنه‌مێ دا دێ ئێنه زڤڕاندن.
وَءَاخَرُونَ ٱعۡتَرَفُواْ بِذُنُوبِهِمۡ خَلَطُواْ عَمَلٗا صَٰلِحٗا وَءَاخَرَ سَيِّئًا عَسَى ٱللَّهُ أَن يَتُوبَ عَلَيۡهِمۡۚ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٞ رَّحِيمٌ ﴿١٠٢﴾
وهنده‌كێن دى ژ خه‌لكێ (مه‌دينێ) ويێن ل دۆر وڕه‌خان هه‌نه، ئعتراف ب گونه‌هێن خۆ كر و ژێ تۆبه‌كر وپه‌شێمان بوون، وان كارێ چاك -كۆ تۆبه وپه‌شێمانى وئعترافا ب گونه‌هێیه- د گه‌ل كاره‌كێ دى يێ خراب -كو خۆڤه‌كێشانا ژ ده‌ركه‌فتنا د گه‌ل پێغه‌مبه‌رى بوو وكارێن دى يێن خراب- تێكه‌لی ئێك كرن، به‌لكى كو خودێ به‌رێ وان بده‌ته تۆبێ وتۆبا وان قه‌بويل بكه‌ت. هندى خودێیه باش گونه‌هـ ژێبره بۆ به‌نییێن خۆ، يێ دلۆڤانكاره ب وان.