قورئانا پیرۆز › سورەتا التوبة › ئایەتا ١٠٤
سورەتا التوبة · ئایەتا ١٠٤ ب تەفسیرا کوردی
At-Tawbah
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَءَاخَرُونَ ٱعۡتَرَفُواْ بِذُنُوبِهِمۡ خَلَطُواْ عَمَلٗا صَٰلِحٗا وَءَاخَرَ سَيِّئًا عَسَى ٱللَّهُ أَن يَتُوبَ عَلَيۡهِمۡۚ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٞ رَّحِيمٌ ﴿١٠٢﴾
وهنده‌كێن دى ژ خه‌لكێ (مه‌دينێ) ويێن ل دۆر وڕه‌خان هه‌نه، ئعتراف ب گونه‌هێن خۆ كر و ژێ تۆبه‌كر وپه‌شێمان بوون، وان كارێ چاك -كۆ تۆبه وپه‌شێمانى وئعترافا ب گونه‌هێیه- د گه‌ل كاره‌كێ دى يێ خراب -كو خۆڤه‌كێشانا ژ ده‌ركه‌فتنا د گه‌ل پێغه‌مبه‌رى بوو وكارێن دى يێن خراب- تێكه‌لی ئێك كرن، به‌لكى كو خودێ به‌رێ وان بده‌ته تۆبێ وتۆبا وان قه‌بويل بكه‌ت. هندى خودێیه باش گونه‌هـ ژێبره بۆ به‌نییێن خۆ، يێ دلۆڤانكاره ب وان.
خُذۡ مِنۡ أَمۡوَٰلِهِمۡ صَدَقَةٗ تُطَهِّرُهُمۡ وَتُزَكِّيهِم بِهَا وَصَلِّ عَلَيۡهِمۡۖ إِنَّ صَلَوٰتَكَ سَكَنٞ لَّهُمۡۗ وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ﴿١٠٣﴾
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ژ مالێ ڤان تۆبه‌كه‌رێن باشى وخرابى تێكه‌لی ئێك كرين خێره‌كێ وه‌ربگره كو ئه‌و پێ ژ پيساتییا گونه‌هێ پاقژ ببن، و ژ ده‌رجێن دوڕوییان بلند ببنه ده‌ره‌جێن دلسۆزان، وتو دوعا وداخوازا ژێبرنا گونه‌هان بۆ وان بكه، هندى دوعايێن ته‌نه دلۆڤانى ودلڕه‌حه‌تییه بۆ وان. وخودێ گوهدێرێ هه‌ر دوعا وگۆتنه‌كێیه، یێ پڕزانايه ب حال وئنیه‌تێن به‌نییان، وئه‌و جزایێ هه‌ر ئێكى ل دویڤ كارێ وى دده‌ت.
أَلَمۡ يَعۡلَمُوٓاْ أَنَّ ٱللَّهَ هُوَ يَقۡبَلُ ٱلتَّوۡبَةَ عَنۡ عِبَادِهِۦ وَيَأۡخُذُ ٱلصَّدَقَٰتِ وَأَنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٠٤﴾
ئه‌رێ ما ئه‌وێن هه یێن خۆ ژ جيهادێ دایه پاش، وخه‌لكێ دى ژى، نه‌زانییه كو هندى خودێیه ئه‌و ب تنێیه يێ تۆبێ ژ به‌نییێن خۆ قه‌بويل دكه‌ت، وخێران وه‌ردگرت وجزايێ وان دده‌ت، وهندى خودێیه ئه‌وه پڕتۆبه‌وه‌رگرێ دلۆڤانكار.
وَقُلِ ٱعۡمَلُواْ فَسَيَرَى ٱللَّهُ عَمَلَكُمۡ وَرَسُولُهُۥ وَٱلۡمُؤۡمِنُونَۖ وَسَتُرَدُّونَ إِلَىٰ عَٰلِمِ ٱلۡغَيۡبِ وَٱلشَّهَٰدَةِ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ ﴿١٠٥﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه ڤان یێن خۆ ژ جیهادێ دایه پاش: گوهدارییا خودێ بكه‌ن، خودێ دێ كارێ هه‌وه بينت وپێغه‌مبه‌رێ وى وخودان باوه‌ر ژى، ومه‌سه‌لا هه‌وه دێ ئاشكه‌را بت، و ل ڕۆژا قيامه‌تێ هوين دێ زڤڕنه نك وى يێ تشتێ ئاشكه‌را وڤه‌شارتییێ هه‌وه دزانت، ڤێجا ئه‌و دێ بۆ هه‌وه به‌حسێ وى كارى كه‌ت يێ هه‌وه دكر. وئه‌ڤه گه‌فه‌كه بۆ وان.
وَءَاخَرُونَ مُرۡجَوۡنَ لِأَمۡرِ ٱللَّهِ إِمَّا يُعَذِّبُهُمۡ وَإِمَّا يَتُوبُ عَلَيۡهِمۡۗ وَٱللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٞ ﴿١٠٦﴾
و ژ وان يێن د گه‌ل هه‌وه ده‌رنه‌كه‌فتينه غه‌زايا ته‌بووكێ هنده‌كێن دى هه‌نه يێن هاتينه پاشڤه‌هێلان؛ دا خودێ وى حوكمى د ده‌ر حه‌قا وان دا بده‌ت يێ وى بڤێت. وئه‌ڤه ئه‌و بوون يێن ژ كارێ خۆ په‌شێمان بووين: مورارێ كوڕێ ره‌بيعى، وكه‌عبێ كوڕێ مالكى، وهلالێ كوڕێ ئومه‌ييه‌ى، يان خودێ دێ وان عه‌زاب ده‌ت، يان دێ ل وان بۆرت. وخودێ يێ پڕزانايه ب وى يێ هێژاى عه‌زابێ يان لێبۆرينێ بت، يێ كاربنه‌جهه د هه‌مى گۆتن وكريارێن خۆ دا.