قورئانا پیرۆز › سورەتا إبراهيم › ئایەتا ٣٥
سورەتا إبراهيم · ئایەتا ٣٥ ب تەفسیرا کوردی
Ibrahim
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَسَخَّرَ لَكُمُ ٱلشَّمۡسَ وَٱلۡقَمَرَ دَآئِبَيۡنِۖ وَسَخَّرَ لَكُمُ ٱلَّيۡلَ وَٱلنَّهَارَ ﴿٣٣﴾
ووى ڕۆژ وهه‌يڤ بۆ هه‌وه بنده‌ست كرن هه‌ردو د زڤڕينا خۆ دا دبه‌رده‌وامن؛ دا مه‌صلحه‌تا هه‌وه پێ بقه‌تيێت، ووى شه‌ڤ بۆ ڕحه‌تى وته‌ناهییا هه‌وه دا، وڕۆژ بۆ ژيار وبه‌رگه‌ڕيانا هه‌وه دا.
وَءَاتَىٰكُم مِّن كُلِّ مَا سَأَلۡتُمُوهُۚ وَإِن تَعُدُّواْ نِعۡمَتَ ٱللَّهِ لَا تُحۡصُوهَآۗ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَظَلُومٞ كَفَّارٞ ﴿٣٤﴾
و ژ هه‌ر تشته‌كێ هوين بخوازن وى يێ دايه هه‌وه، وئه‌گه‌ر هوين قه‌نجییێن خودێ ل سه‌ر خۆ بهژمێرن هوين نه‌شێن وان هه‌مییان بهژمێرن؛ چونكى ئه‌و گه‌له‌كن. هندى مرۆڤه گه‌له‌ك زۆردارییێ ل خۆ دكه‌ت، وگه‌له‌ك قه‌نجییێن خودايێ خۆ ڤه‌دشێرت.
وَإِذۡ قَالَ إِبۡرَٰهِيمُ رَبِّ ٱجۡعَلۡ هَٰذَا ٱلۡبَلَدَ ءَامِنٗا وَٱجۡنُبۡنِي وَبَنِيَّ أَن نَّعۡبُدَ ٱلۡأَصۡنَامَ ﴿٣٥﴾
وتو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- به‌حسێ ئيبراهيمى بكه ده‌مێ وى دوعا ژ خودايێ خۆ كرى -پشتى كوڕێ خۆ ئيسماعيل وده‌يكا وى ل نهالا (مه‌كه‌هێ) ئاكنجى كرين- وگۆتى: خودايێ من تو (مه‌كه‌هێ) بكه باژێره‌كێ ته‌نا هه‌ر كه‌سه‌كێ لێ بت يێ ژ خۆ پشتڕاست بت، وتو من وعه‌يالێ من ژ په‌رستنا صه‌نه‌مان دوير بكه.
رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضۡلَلۡنَ كَثِيرٗا مِّنَ ٱلنَّاسِۖ فَمَن تَبِعَنِي فَإِنَّهُۥ مِنِّيۖ وَمَنۡ عَصَانِي فَإِنَّكَ غَفُورٞ رَّحِيمٞ ﴿٣٦﴾
خودايێ من هندى صه‌نه‌من گه‌له‌ك مرۆڤ يێن ژ ڕێكا حه‌ق داينه پاش، ڤێجا هه‌چییێ د ته‌وحيدێ دا چاڤ ل من بكه‌ت ئه‌و يێ ل سه‌ر دين وڕێبازا من، وهه‌چییێ گوهدارییا من نه‌كر شرك تێ نه‌بت، هندى تويى تو باش گونه‌هـ ژێبرێ گونه‌هێن گونه‌هكارانى، ب وان يێ دلۆڤانكارى، يێ ته بڤێت ژ وان تو لێ دبۆرى.
رَّبَّنَآ إِنِّيٓ أَسۡكَنتُ مِن ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيۡرِ ذِي زَرۡعٍ عِندَ بَيۡتِكَ ٱلۡمُحَرَّمِ رَبَّنَا لِيُقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ فَٱجۡعَلۡ أَفۡـِٔدَةٗ مِّنَ ٱلنَّاسِ تَهۡوِيٓ إِلَيۡهِمۡ وَٱرۡزُقۡهُم مِّنَ ٱلثَّمَرَٰتِ لَعَلَّهُمۡ يَشۡكُرُونَ ﴿٣٧﴾
خودايێ مه، هندى ئه‌زم من هنده‌ك ژ دوونده‌ها خۆ ل نهاله‌كا بێ شينكاتى وئاڤ ل نك مالا ته يا حه‌رام ئاكنجى كرينه، خودايێ مه من ئه‌و چه‌نده ب فه‌رمانا ته كرییه؛ دا ئه‌و ب دورستى ب كرنا نڤێژێ ڕاببن، ڤێجا تو دلێ هنده‌ك به‌نییێن خۆ ب لايێ وان ڤه بكێشه، وتو ل ڤى جهى ژ هه‌مى ڕه‌نگێن به‌رهه‌مان ڕزقێ وان بده؛ دا ئه‌و شوكرا قه‌نجییا ته يا مه‌زن بكه‌ن. ڤێجا خودێ دوعايا وى ب جهـ ئينا.