surah014سورەتا إبراهيم · ئایەتا ٥٢ ب تەفسیرا کوردی

سَرَابِيلُهُم مِّن قَطِرَانٖ وَتَغۡشَىٰ وُجُوهَهُمُ ٱلنَّارُ ﴿٥٠﴾

جلكێن وان ژ وێ قه‌ترانێیه‌ يا زوى دئێته‌ سۆتن، وئاگر ب ڕوییێن وان ڕا دچت ودسۆژت.

لِيَجۡزِيَ ٱللَّهُ كُلَّ نَفۡسٖ مَّا كَسَبَتۡۚ إِنَّ ٱللَّهَ سَرِيعُ ٱلۡحِسَابِ ﴿٥١﴾

خودێ ئه‌ڤ چه‌نده‌ د گه‌ل وان كر؛ دا ببته‌ جزايێ وان گونه‌هێن وان د دنيايێ دا دكرن، وخودێ جزايێ هه‌ر مرۆڤه‌كى ل دويڤ كارێ وى دده‌تێ، هندى خودێیه‌ يێ حسێب سڤك و ب له‌زه‌.

هَٰذَا بَلَٰغٞ لِّلنَّاسِ وَلِيُنذَرُواْ بِهِۦ وَلِيَعۡلَمُوٓاْ أَنَّمَا هُوَ إِلَٰهٞ وَٰحِدٞ وَلِيَذَّكَّرَ أُوْلُواْ ٱلۡأَلۡبَٰبِ ﴿٥٢﴾

ئه‌ڤ قورئانه‌ يا مه‌ بۆ ته‌ ئينايه‌ خوارێ -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- ڕاگه‌هاندنه‌ك ودانه‌زانينه‌كه‌ بۆ مرۆڤان؛ دا ئه‌و پێ بێنه‌ شيره‌تكرن وترساندن، ودا ئه‌و بزانن كو هه‌ما خودێیه‌ خودايێ ئێكانه‌، ڤێجا دا ئه‌و په‌رستنا وى ب تنێ بكه‌ن، ودا خودان عه‌قلێن دورست وجه‌كێ بۆ خۆ ژێ وه‌ربگرن.