قورئانا پیرۆز › سورەتا سبأ › ئایەتا ٢٤
سورەتا سبأ · ئایەتا ٢٤ ب تەفسیرا کوردی
Saba
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
قُلِ ٱدۡعُواْ ٱلَّذِينَ زَعَمۡتُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ لَا يَمۡلِكُونَ مِثۡقَالَ ذَرَّةٖ فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَلَا فِي ٱلۡأَرۡضِ وَمَا لَهُمۡ فِيهِمَا مِن شِرۡكٖ وَمَا لَهُۥ مِنۡهُم مِّن ظَهِيرٖ ﴿٢٢﴾
تو -ئه‌ى پێغه‌مبه‌ر- بێژه بوتپه‌رێسان: هوين گازى وان بكه‌ن يێن هوين هزر دكه‌ن ئه‌و شريكێن خودێنه، وهوين هه‌وجه‌يیێن خۆ بێژنێ، نێ ئه‌و د به‌رسڤا هه‌وه نائێن، وهندى سه‌نگێ مێرییه‌كا هوير ل عه‌ردى وعه‌سمانى د ده‌ست وان دا نينه، ووان چو شريكاتى ژى د عه‌رد وعه‌سمانى دا نينه، وچو پشته‌ڤان بۆ خودێ د ناڤ وان دا نينن، به‌لكى خودێ ب تنێیه ئه‌و داين، وئه‌و ب تنێیه دئێته په‌رستن، و ژ وى پێڤه‌تر كه‌س يێ هێژاى په‌رستنێ نينه.
وَلَا تَنفَعُ ٱلشَّفَٰعَةُ عِندَهُۥٓ إِلَّا لِمَنۡ أَذِنَ لَهُۥۚ حَتَّىٰٓ إِذَا فُزِّعَ عَن قُلُوبِهِمۡ قَالُواْ مَاذَا قَالَ رَبُّكُمۡۖ قَالُواْ ٱلۡحَقَّۖ وَهُوَ ٱلۡعَلِيُّ ٱلۡكَبِيرُ ﴿٢٣﴾
و ل نك خودێ مه‌هده‌را چو مه‌هده‌رچییان مفاى ناده‌ت بۆ وى نه‌بت يێ خودێ ده‌ستويرى بۆ داى. و ژ مه‌زنییا شيانا خودێیه ئه‌گه‌ر ئه‌و ب وه‌حییێ ئاخفت وخه‌لكێ عه‌سمانان گوهـ ل ده‌نگێ وى بوو هه‌مى ژ ترسان دا ڤه‌دله‌رزن، حه‌تا كو وه‌كى دلگرتنه‌كێ ب سه‌ر وان دا دئێت، ڤێجا ده‌مێ ترس ژ سه‌ر وان ڕادبت هنده‌ك ژ وان دبێژنه هنده‌كان: خودايێ هه‌وه چ گۆت؟ فريشته دێ بێژن: وى ڕاستى گۆت، وئه‌وه يێ ب خۆ وده‌سهه‌لات وبهايێ خۆ يێ بلند، و د سه‌ر هه‌ر تشته‌كى ڕا يێ مه‌زن.
۞قُلۡ مَن يَرۡزُقُكُم مِّنَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۖ قُلِ ٱللَّهُۖ وَإِنَّآ أَوۡ إِيَّاكُمۡ لَعَلَىٰ هُدًى أَوۡ فِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٖ ﴿٢٤﴾
تو بێژه بوتپه‌رێسان: كى ب بارانێ ڕزقى ژ عه‌سمانان دده‌ته هه‌وه، و ب شينكاتى ومه‌عده‌نى ڕزقى ژ عه‌ردى دده‌ته هه‌وه؟ مسۆگه‌ر ئه‌و دێ بێژن: خودێیه، وئه‌گه‌ر ئه‌و وێ نه‌بێژن ژى تو بێژه وان: خودێیه يێ ڕزقده‌هـ، وئێك ژ هه‌ردو ده‌سته‌كان ئه‌م يان هوين يێن ل سه‌ر هيدايه‌تێ، يان يێن د به‌رزه‌بوونه‌كا ئاشكه‌را دا نقۆ بووين.
قُل لَّا تُسۡـَٔلُونَ عَمَّآ أَجۡرَمۡنَا وَلَا نُسۡـَٔلُ عَمَّا تَعۡمَلُونَ ﴿٢٥﴾
تو بێژه: پسيارا گونه‌هێن مه ژ هه‌وه نائێته‌كرن، وپسيارا كريارێن هه‌وه ژى ژ مه نائێته‌كرن؛ چونكى ئه‌م ژ هه‌وه وكوفرا هه‌وه دبه‌رينه.
قُلۡ يَجۡمَعُ بَيۡنَنَا رَبُّنَا ثُمَّ يَفۡتَحُ بَيۡنَنَا بِٱلۡحَقِّ وَهُوَ ٱلۡفَتَّاحُ ٱلۡعَلِيمُ ﴿٢٦﴾
تو بێژه: خودايێ مه دێ مه وهه‌وه پێكڤه ل ڕۆژا قيامه‌تێ كۆم كه‌ت، پاشى دێ ب دادییێ حوكمى د ناڤبه‌را مه وهه‌وه دا كه‌ت، وئه‌وه ڤه‌كه‌ر يێ حوكمى د ناڤبه‌را به‌نییێن خۆ دا دكه‌ت، يێ پڕزانا ب وى حوكمێ دڤێت بێته‌كرن، و ب حالێ به‌نییێن خۆ، تشته‌ك ل به‌ر وى به‌رزه نابت.