قورئانا پیرۆز › سورەتا طه › ئایەتا ١٤
سورەتا طه · ئایەتا ١٤ ب تەفسیرا کوردی
Taha
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
إِنِّيٓ أَنَا۠ رَبُّكَ فَٱخۡلَعۡ نَعۡلَيۡكَ إِنَّكَ بِٱلۡوَادِ ٱلۡمُقَدَّسِ طُوٗى ﴿١٢﴾
هندى ئه‌زم ئه‌ز خودايێ ته مه ڤێجا تو پێلاڤا خۆ بێخه، نوكه تو يێ ل نهالا (طووايێ) يا من به‌ره‌كه‌ت ئێخستییێ. ئه‌ڤه بۆ هندێ دا ئه‌و بۆ ئاخافتنا د گه‌ل خودايێ خۆ ئاماده ببت.
وَأَنَا ٱخۡتَرۡتُكَ فَٱسۡتَمِعۡ لِمَا يُوحَىٰٓ ﴿١٣﴾
ومن تو ئه‌ى مووسا بۆ په‌ياما خۆ هلبژارتى، ڤێجا تو گوهـ بده وى تشتێ بۆ ته ب وه‌حى ژ نك من دئێت.
إِنَّنِيٓ أَنَا ٱللَّهُ لَآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنَا۠ فَٱعۡبُدۡنِي وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ لِذِكۡرِيٓ ﴿١٤﴾
هندى ئه‌زم ئه‌ز ئه‌و خودامه يێ ژ من پێڤه‌تر ب دورستى په‌رستن بۆ كه‌سێ دى نائێته‌كرن، چو هه‌ڤپشك من نينن، ڤێجا تو په‌رستنا من ب تنێ بكه، وتو نڤێژێ بكه دا به‌حسێ من تێدا بكه‌ى.
إِنَّ ٱلسَّاعَةَ ءَاتِيَةٌ أَكَادُ أُخۡفِيهَا لِتُجۡزَىٰ كُلُّ نَفۡسِۭ بِمَا تَسۡعَىٰ ﴿١٥﴾
هندى ئه‌و ده‌مه يێ مرۆڤ پشتى مرنێ تێدا ڕادبن، هه‌ر دێ ئێت، نێزيكه ئه‌ز وى ده‌مى ژ خۆ ژى ڤه‌شێرم، ڤێجا چاوا خه‌لك دێ زانن؛ دا هه‌ر نه‌فسه‌ك ب وى كارێ د دنيايێ دا كرى ژ باشى وخرابییان بێته جزادان.
فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنۡهَا مَن لَّا يُؤۡمِنُ بِهَا وَٱتَّبَعَ هَوَىٰهُ فَتَرۡدَىٰ ﴿١٦﴾
ڤێجا -ئه‌ى مووسا- بلا ئه‌و كه‌س ته ژ باوه‌رى ئينانا ب ڤى ده‌مى پاشڤه‌نه‌به‌ت يێ باوه‌رى پێ نه‌ئيناى، ودويكه‌فتنا دلچوونێن خۆ كرى، ودره‌و ب قيامه‌تێ كرى، ئه‌گه‌ر تو دێ تێچى.