قورئانا پیرۆز › سورەتا طه › ئایەتا ٢٤
سورەتا طه · ئایەتا ٢٤ ب تەفسیرا کوردی
Taha
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَٱضۡمُمۡ يَدَكَ إِلَىٰ جَنَاحِكَ تَخۡرُجۡ بَيۡضَآءَ مِنۡ غَيۡرِ سُوٓءٍ ءَايَةً أُخۡرَىٰ ﴿٢٢﴾
وتو ده‌ستێ خۆ بكه د بن چه‌نگێ خۆ ڤه ئه‌و دێ ده‌ركه‌ڤت سپى وه‌كى به‌فرێ بێى چو نه‌خۆشى لێ بن؛ دا ئه‌و بۆ ته ببته نيشانه‌كا دى.
لِنُرِيَكَ مِنۡ ءَايَٰتِنَا ٱلۡكُبۡرَى ﴿٢٣﴾
مه ئه‌و چه‌نده كر؛ دا ئه‌م ژ وان ئايه‌تێن خۆ يێن مه‌زن نيشا ته -ئه‌ى مووسا- بده‌ين يێن دبنه نيشان ل سه‌ر شيان وده‌سهه‌لاتا مه يا مه‌زن، ودورستییا پێغه‌مبه‌رينییا ته.
ٱذۡهَبۡ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿٢٤﴾
تو -ئه‌ى مووسا- هه‌ڕه نك فيرعه‌ونى؛ چونكى ئه‌و ژ پێ خۆ ده‌ركه‌فتییه وبێ ئه‌مرییا خودايێ خۆ كرییه، وتو به‌رێ وى بده ته‌وحيد وپه‌رستنا خودێ.
قَالَ رَبِّ ٱشۡرَحۡ لِي صَدۡرِي ﴿٢٥﴾
مووساى گۆت: خودايێ من تو سنگێ من بۆ من فره‌هـ بكه.
وَيَسِّرۡ لِيٓ أَمۡرِي ﴿٢٦﴾
وكارێ من ل به‌ر من ب ساناهى بێخه.