surah012سورەتا يوسف · ئایەتا ٥١ ب تەفسیرا کوردی

ثُمَّ يَأۡتِي مِنۢ بَعۡدِ ذَٰلِكَ عَامٞ فِيهِ يُغَاثُ ٱلنَّاسُ وَفِيهِ يَعۡصِرُونَ ﴿٤٩﴾

پاشى پشتى ڤان سالێن هشك ساله‌ك دێ ئێت باران تێدا دێ ب سه‌ر مرۆڤان دا بارت، ڤێجا خودێ ته‌نگاڤییێ دێ ژ سه‌ر وان ڕاكه‌ت، وئه‌و ژ به‌رفره‌هییێ فێقى تێدا دێ گڤێشن.

وَقَالَ ٱلۡمَلِكُ ٱئۡتُونِي بِهِۦۖ فَلَمَّا جَآءَهُ ٱلرَّسُولُ قَالَ ٱرۡجِعۡ إِلَىٰ رَبِّكَ فَسۡـَٔلۡهُ مَا بَالُ ٱلنِّسۡوَةِ ٱلَّـٰتِي قَطَّعۡنَ أَيۡدِيَهُنَّۚ إِنَّ رَبِّي بِكَيۡدِهِنَّ عَلِيمٞ ﴿٥٠﴾

ومه‌لكى گۆته‌ به‌رده‌سكێن خۆ: ئه‌و زه‌لامێ ته‌عبيرا خه‌ونا من داى ژ گرتيخانه‌يێ ده‌ربێخن وبۆ من بينن، ڤێجا ده‌مێ هنارتییێ مه‌لكى هاتى داخوازا يووسفى كرى يووسفى گۆته‌ وى: بزڤڕه‌ نك خودانێ خۆ مه‌لكى، وداخوازێ ژێ بكه‌ بلا ئه‌و پسيارێ ژ وان ژنان بكه‌ت يێن ده‌ستێن خۆ برينداركرين كانێ مه‌سه‌لا من ووان چبوو؛ دا ڕاستى بۆ هه‌مییان ئاشكه‌را ببت، ودا بزانن ئه‌ز يێ بێ گونه‌هم، هندى خودايێ منه‌ ب كار وكريارێن وان يێ پڕزانايه‌ تشته‌ك ژێ ل به‌ر وى به‌رزه‌ نابت.

قَالَ مَا خَطۡبُكُنَّ إِذۡ رَٰوَدتُّنَّ يُوسُفَ عَن نَّفۡسِهِۦۚ قُلۡنَ حَٰشَ لِلَّهِ مَا عَلِمۡنَا عَلَيۡهِ مِن سُوٓءٖۚ قَالَتِ ٱمۡرَأَتُ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡـَٰٔنَ حَصۡحَصَ ٱلۡحَقُّ أَنَا۠ رَٰوَدتُّهُۥ عَن نَّفۡسِهِۦ وَإِنَّهُۥ لَمِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ ﴿٥١﴾

مه‌لكى گۆته‌ وان ژنان يێن ده‌ستێن خۆ بڕين: مه‌سه‌لا هه‌وه‌ چبوو ده‌مێ ل ڕۆژا مێڤاندارییێ هه‌وه‌ به‌لا خۆ ژ يووسفى ڤه‌نه‌كرى؟ هه‌وه‌ تشته‌كێ خراب ژێ ديتبوو؟ وان گۆت: حاشا مه‌ چو خرابى ژ وى نه‌ديتبوو، هنگى ژنا عه‌زيزى گۆت: ڤێ گاڤێ ڕاستى ئاشكه‌رابوو، ئه‌ز بووم يا من داخوازا خرابییێ ژێ كرى وڤياى وى ب لايێ خۆ ڤه‌ بكێشم، به‌لێ وى گوهدارییا من نه‌كر، وهندى ئه‌وه‌ ئه‌و د هه‌مى گۆتنێن خۆ دا ژ ڕاستگۆيانه‌.

ذَٰلِكَ لِيَعۡلَمَ أَنِّي لَمۡ أَخُنۡهُ بِٱلۡغَيۡبِ وَأَنَّ ٱللَّهَ لَا يَهۡدِي كَيۡدَ ٱلۡخَآئِنِينَ ﴿٥٢﴾

ئه‌ڤ گۆتنا من گۆتى كو ئه‌و يێ پاقژه‌ وئه‌زم يا گونه‌هكار؛ دا زه‌لامێ من بزانت كو من د گه‌ل خيانه‌تێ دره‌و ل وى نه‌كرییه‌، وخرابى ژ من چێ نه‌بوويه‌، وئه‌ز بووم يا داخواز ژێ كرى، وئه‌ز ئعترافێ ب ڤێ چه‌ندێ دكه‌م دا هوين بزانن ئه‌ز وئه‌و هه‌ردو دپاقژين، وهندى خودێیه‌ به‌رێ وى ناده‌ته‌ هيدايه‌تێ يێ خيانه‌تێ د ئێمانه‌تان دا بكه‌ت، وكارێ وى ڕاست نائينت.

۞وَمَآ أُبَرِّئُ نَفۡسِيٓۚ إِنَّ ٱلنَّفۡسَ لَأَمَّارَةُۢ بِٱلسُّوٓءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّيٓۚ إِنَّ رَبِّي غَفُورٞ رَّحِيمٞ ﴿٥٣﴾

ژنا عه‌زيزى گۆت: وئه‌ز نه‌فسا خۆ به‌رى ناكه‌م، هندى نه‌فسه‌ پێخه‌مه‌ت خۆشییا خۆ گه‌له‌ك فه‌رمانێ ب كرنا خرابییێ وگونه‌هان ل خودانێ خۆ دكه‌ت، ئه‌و تێ نه‌بت يێ خودێ ئه‌و پاراستى. هندى خودێیه‌ باش گونه‌هـ ژێبرێ گونه‌هێن وییه‌ يێ تۆبه‌ بكه‌ت ژ به‌نییێن وى، يێ دلۆڤانكاره‌ ب وان.