قورئانا پیرۆز › سورەتا يوسف › ئایەتا ٥٣
سورەتا يوسف · ئایەتا ٥٣ ب تەفسیرا کوردی
Yusuf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
قَالَ مَا خَطۡبُكُنَّ إِذۡ رَٰوَدتُّنَّ يُوسُفَ عَن نَّفۡسِهِۦۚ قُلۡنَ حَٰشَ لِلَّهِ مَا عَلِمۡنَا عَلَيۡهِ مِن سُوٓءٖۚ قَالَتِ ٱمۡرَأَتُ ٱلۡعَزِيزِ ٱلۡـَٰٔنَ حَصۡحَصَ ٱلۡحَقُّ أَنَا۠ رَٰوَدتُّهُۥ عَن نَّفۡسِهِۦ وَإِنَّهُۥ لَمِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ ﴿٥١﴾
مه‌لكى گۆته وان ژنان يێن ده‌ستێن خۆ بڕين: مه‌سه‌لا هه‌وه چبوو ده‌مێ ل ڕۆژا مێڤاندارییێ هه‌وه به‌لا خۆ ژ يووسفى ڤه‌نه‌كرى؟ هه‌وه تشته‌كێ خراب ژێ ديتبوو؟ وان گۆت: حاشا مه چو خرابى ژ وى نه‌ديتبوو، هنگى ژنا عه‌زيزى گۆت: ڤێ گاڤێ ڕاستى ئاشكه‌رابوو، ئه‌ز بووم يا من داخوازا خرابییێ ژێ كرى وڤياى وى ب لايێ خۆ ڤه بكێشم، به‌لێ وى گوهدارییا من نه‌كر، وهندى ئه‌وه ئه‌و د هه‌مى گۆتنێن خۆ دا ژ ڕاستگۆيانه.
ذَٰلِكَ لِيَعۡلَمَ أَنِّي لَمۡ أَخُنۡهُ بِٱلۡغَيۡبِ وَأَنَّ ٱللَّهَ لَا يَهۡدِي كَيۡدَ ٱلۡخَآئِنِينَ ﴿٥٢﴾
ئه‌ڤ گۆتنا من گۆتى كو ئه‌و يێ پاقژه وئه‌زم يا گونه‌هكار؛ دا زه‌لامێ من بزانت كو من د گه‌ل خيانه‌تێ دره‌و ل وى نه‌كرییه، وخرابى ژ من چێ نه‌بوويه، وئه‌ز بووم يا داخواز ژێ كرى، وئه‌ز ئعترافێ ب ڤێ چه‌ندێ دكه‌م دا هوين بزانن ئه‌ز وئه‌و هه‌ردو دپاقژين، وهندى خودێیه به‌رێ وى ناده‌ته هيدايه‌تێ يێ خيانه‌تێ د ئێمانه‌تان دا بكه‌ت، وكارێ وى ڕاست نائينت.
۞وَمَآ أُبَرِّئُ نَفۡسِيٓۚ إِنَّ ٱلنَّفۡسَ لَأَمَّارَةُۢ بِٱلسُّوٓءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّيٓۚ إِنَّ رَبِّي غَفُورٞ رَّحِيمٞ ﴿٥٣﴾
ژنا عه‌زيزى گۆت: وئه‌ز نه‌فسا خۆ به‌رى ناكه‌م، هندى نه‌فسه پێخه‌مه‌ت خۆشییا خۆ گه‌له‌ك فه‌رمانێ ب كرنا خرابییێ وگونه‌هان ل خودانێ خۆ دكه‌ت، ئه‌و تێ نه‌بت يێ خودێ ئه‌و پاراستى. هندى خودێیه باش گونه‌هـ ژێبرێ گونه‌هێن وییه يێ تۆبه بكه‌ت ژ به‌نییێن وى، يێ دلۆڤانكاره ب وان.
وَقَالَ ٱلۡمَلِكُ ٱئۡتُونِي بِهِۦٓ أَسۡتَخۡلِصۡهُ لِنَفۡسِيۖ فَلَمَّا كَلَّمَهُۥ قَالَ إِنَّكَ ٱلۡيَوۡمَ لَدَيۡنَا مَكِينٌ أَمِينٞ ﴿٥٤﴾
ومه‌لكێ (مصرێ) ده‌مێ ديتى يووسف يێ به‌رییه گۆت: هوين وى بيننه نك من دا ئه‌ز وى بكه‌مه ژ هه‌ڤالێن خۆ يێن نێزيك، يێن ئه‌ز مشێوره‌تا خۆ پێ دكه‌م، وده‌مێ يووسف هاتى ومه‌لك د گه‌ل وى ئاخفتى، وديتى ئه‌و مرۆڤه‌كێ بێ گونه‌هـ وده‌سپاك وخودان ئه‌خلاقه، مه‌لكى گۆتێ: هندى تويى تو ئه‌ڤرۆ ل نك مه يێ قه‌درگرانى، و د هه‌مى تشتان دا باوه‌رییا مه ب ته دئێت.
قَالَ ٱجۡعَلۡنِي عَلَىٰ خَزَآئِنِ ٱلۡأَرۡضِۖ إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٞ ﴿٥٥﴾
ويووسفى ڤيا مفایى بگه‌هينته خه‌لكى، ودادییێ د ناڤبه‌را وان دا ب كار بينت، له‌و گۆته مه‌لكى: تو من بكه والی ل سه‌ر گه‌نجينه‌يێن (مصرێ)، هندى ئه‌زم ئه‌ز پارێزڤانه‌كێ ده‌سپاكم، يێ خودان ديتن وزانامه ب وى تشتێ د ده‌ستێ من دا بت.