قورئانا پیرۆز › سورەتا يوسف › ئایەتا ٦٧
سورەتا يوسف · ئایەتا ٦٧ ب تەفسیرا کوردی
Yusuf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَلَمَّا فَتَحُواْ مَتَٰعَهُمۡ وَجَدُواْ بِضَٰعَتَهُمۡ رُدَّتۡ إِلَيۡهِمۡۖ قَالُواْ يَـٰٓأَبَانَا مَا نَبۡغِيۖ هَٰذِهِۦ بِضَٰعَتُنَا رُدَّتۡ إِلَيۡنَاۖ وَنَمِيرُ أَهۡلَنَا وَنَحۡفَظُ أَخَانَا وَنَزۡدَادُ كَيۡلَ بَعِيرٖۖ ذَٰلِكَ كَيۡلٞ يَسِيرٞ ﴿٦٥﴾
وده‌مێ وان بارێ خۆ ڤه‌كرى وان ديت ئه‌و پاره یێ ل وان هاتییه زڤڕاندن یێ وان داى، وان گۆت: ئه‌ى بابێ مه، ما مه زێده‌تر چ دڤێت؟ ئه‌ڤه بهايێ په‌رتالێ مه عه‌زيزى يێ ل مه زڤڕاندى، ڤێجا تو ژ برايێ مه يێ پشتڕاست به، ووى د گه‌ل مه فڕێكه؛ دا ئه‌م قويته‌كێ مشه بۆ مرۆڤێن خۆ بينين، وئه‌م دێ برايێ خۆ پارێزين، وبارێ حێشتره‌كا زێده بۆ خۆ ئينين؛ چونكى عه‌زيز بۆ هه‌ر مرۆڤه‌كى بارێ حێشتره‌كێ دده‌ت، وئه‌ڤه پيڤانه‌كا ب ساناهییه ل سه‌ر مه.
قَالَ لَنۡ أُرۡسِلَهُۥ مَعَكُمۡ حَتَّىٰ تُؤۡتُونِ مَوۡثِقٗا مِّنَ ٱللَّهِ لَتَأۡتُنَّنِي بِهِۦٓ إِلَّآ أَن يُحَاطَ بِكُمۡۖ فَلَمَّآ ءَاتَوۡهُ مَوۡثِقَهُمۡ قَالَ ٱللَّهُ عَلَىٰ مَا نَقُولُ وَكِيلٞ ﴿٦٦﴾
يه‌عقووبى سلاڤ لێ بن گۆته وان: ئه‌ز ناهێلم ئه‌و د گه‌ل هه‌وه بهێت حه‌تا هوين په‌يمانێ بده‌نه من و ب خودێ سويند بخۆن كو هوين دێ وى بۆ من ئيننه‌ڤه، وه‌سا تێ نه‌بت كو دۆر ل هه‌وه بێته‌گرتن وهوين نه‌شێن وى خلاص بكه‌ن، ڤێجا ده‌مێ وان ئه‌و په‌يمانا خودێ دايه وى يا وى خواستى، يه‌عقووبى گۆت: خودێ ل سه‌ر گۆتنا مه وه‌كيله، یه‌عنى: شاهدی وپاراستنا وى بۆ مه به‌سى مه‌يه.
وَقَالَ يَٰبَنِيَّ لَا تَدۡخُلُواْ مِنۢ بَابٖ وَٰحِدٖ وَٱدۡخُلُواْ مِنۡ أَبۡوَٰبٖ مُّتَفَرِّقَةٖۖ وَمَآ أُغۡنِي عَنكُم مِّنَ ٱللَّهِ مِن شَيۡءٍۖ إِنِ ٱلۡحُكۡمُ إِلَّا لِلَّهِۖ عَلَيۡهِ تَوَكَّلۡتُۖ وَعَلَيۡهِ فَلۡيَتَوَكَّلِ ٱلۡمُتَوَكِّلُونَ ﴿٦٧﴾
وبابێ وان گۆته وان: ئه‌ى كوڕێن من ئه‌گه‌ر هوين چوونه عه‌ردێ (مصرێ) هوين هه‌مى د ئێك ده‌رگه‌هى ڕا نه‌چنه د باژێرى دا، به‌لێ د گه‌له‌ك ده‌رگه‌هان ڕا هه‌ڕن؛ دا هوين چاڤين نه‌بن، وده‌مێ ئه‌ز ڤێ شيره‌تێ ل هه‌وه دكه‌م ئه‌ز نه‌شێم تشته‌كى ژ قه‌ده‌را خودێ ژ هه‌وه دوير بێخم، حوكم ب تنێ يێ خودێیه، من يێ خۆ هێلا ب هيڤییا وى ڤه ومن باوه‌رى ب وى هه‌يه، وخودان باوه‌ر خۆ دهێلنه ب هيڤییا وى ب تنێ ڤه.
وَلَمَّا دَخَلُواْ مِنۡ حَيۡثُ أَمَرَهُمۡ أَبُوهُم مَّا كَانَ يُغۡنِي عَنۡهُم مِّنَ ٱللَّهِ مِن شَيۡءٍ إِلَّا حَاجَةٗ فِي نَفۡسِ يَعۡقُوبَ قَضَىٰهَاۚ وَإِنَّهُۥ لَذُو عِلۡمٖ لِّمَا عَلَّمۡنَٰهُ وَلَٰكِنَّ أَكۡثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعۡلَمُونَ ﴿٦٨﴾
وده‌مێ ئه‌و د گه‌له‌ك ده‌رگه‌هان ڕا چووينه باژێرى، وه‌كى بابێ وان فه‌رمان ل وان كرى، نه‌بوويه كو ئه‌و تشت ب هیچ ڕه‌نگه‌كى قه‌ده‌را خودێ ژ وان دوير بكه‌ت، به‌لێ ئه‌و ژ دلپێڤه‌بوونا يه‌عقووبى بوو كو ئه‌و چاڤين ببن، وهندى يه‌عقووبه خودان زانينه‌كا مه‌زنه ب كاروبارێن دينێ خۆ، خودێ ب ڕێكا وه‌حییێ ئه‌و نيشا وى دابوو، به‌لێ پترییا مرۆڤان نزانن كانێ دويماهییا مه‌سه‌لان دێ چ لێ ئێت، ووێ نزانن يا يه‌عقووب -سلاڤ لێ بن- ژ كارێ دينێ خۆ دزانت.
وَلَمَّا دَخَلُواْ عَلَىٰ يُوسُفَ ءَاوَىٰٓ إِلَيۡهِ أَخَاهُۖ قَالَ إِنِّيٓ أَنَا۠ أَخُوكَ فَلَا تَبۡتَئِسۡ بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ ﴿٦٩﴾
وده‌مێ برايێن يووسفى ب ژۆر كه‌فتينه مه‌زه‌لا مێڤانان وبرايێ وى يێ دايبابى د گه‌ل وان دا بوو، يووسفى برايێ خۆ يێ دايبابى بره نك خۆ، و ب نهێنى ڤه گۆتێ: هندى ئه‌زم ئه‌ز برايێ ته‌مه ڤێجا تو غه‌مگين نه‌به، و ژ به‌ر وى كارێ وان به‌رێ ئينايه سه‌رێ من تو ب خه‌م نه‌كه‌ڤه. ووى فه‌رمان لێ كر كو ئه‌و ڤێ چه‌ندێ نه‌بێژته وان.