قورئانا پیرۆز › سورەتا عبس › ئایەتا ٢٤
سورەتا عبس · ئایەتا ٢٤ ب تەفسیرا کوردی
Abasa
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿٢٢﴾
پاشى ئه‌گه‌ر وى حه‌ز كر ئه‌و دێ وى زێندى كه‌ته‌ڤه، وپشتى مرنێ دێ وى بۆ حسێب وجزادانێ ڕاكه‌ته‌ڤه.
كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿٢٣﴾
وه نينه وه‌كى كافر دكه‌ت ودبێژت، وى ئه‌و پێك نه‌ئينايه يا خودێ فه‌رمان پێ ل وى كرى كو باوه‌رییێ بينت وگوهدارییا وى بكه‌ت.
فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿٢٤﴾
ڤێجا بلا مرۆڤ هزرا خۆ بكه‌ت: كانێ خودێ چاوا ئه‌و خوارن دايه يا ئه‌و خۆ پێ ڕادگرت؟
أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ﴿٢٥﴾
هندى ئه‌مين مه ئاڤ ب سه‌ر عه‌ردى دا باراندییه.
ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ﴿٢٦﴾
پاشى مه ئه‌و شه‌قكر وگه‌له‌ك ڕه‌نگێن شينكاتى ژێ ده‌رێخستن.