قورئانا پیرۆز › سورەتا عبس › ئایەتا ٢٥
سورەتا عبس · ئایەتا ٢٥ ب تەفسیرا کوردی
Abasa
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿٢٣﴾
وه نينه وه‌كى كافر دكه‌ت ودبێژت، وى ئه‌و پێك نه‌ئينايه يا خودێ فه‌رمان پێ ل وى كرى كو باوه‌رییێ بينت وگوهدارییا وى بكه‌ت.
فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿٢٤﴾
ڤێجا بلا مرۆڤ هزرا خۆ بكه‌ت: كانێ خودێ چاوا ئه‌و خوارن دايه يا ئه‌و خۆ پێ ڕادگرت؟
أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ﴿٢٥﴾
هندى ئه‌مين مه ئاڤ ب سه‌ر عه‌ردى دا باراندییه.
ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ﴿٢٦﴾
پاشى مه ئه‌و شه‌قكر وگه‌له‌ك ڕه‌نگێن شينكاتى ژێ ده‌رێخستن.
فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا ﴿٢٧﴾
ڤێجا مه دان ودكاك لێ شينكر.