قورئانا پیرۆز › سورەتا عبس › ئایەتا ٢٦
سورەتا عبس · ئایەتا ٢٦ ب تەفسیرا کوردی
Abasa
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿٢٤﴾
ڤێجا بلا مرۆڤ هزرا خۆ بكه‌ت: كانێ خودێ چاوا ئه‌و خوارن دايه يا ئه‌و خۆ پێ ڕادگرت؟
أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ﴿٢٥﴾
هندى ئه‌مين مه ئاڤ ب سه‌ر عه‌ردى دا باراندییه.
ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ﴿٢٦﴾
پاشى مه ئه‌و شه‌قكر وگه‌له‌ك ڕه‌نگێن شينكاتى ژێ ده‌رێخستن.
فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا ﴿٢٧﴾
ڤێجا مه دان ودكاك لێ شينكر.
وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا ﴿٢٨﴾
وترى وئالفێ حه‌يوانه‌تان.