قورئانا پیرۆز › سورەتا الأعلى › ئایەتا ١٢
سورەتا الأعلى · ئایەتا ١٢ ب تەفسیرا کوردی
Al-A'la
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
سَيَذَّكَّرُ مَن يَخۡشَىٰ ﴿١٠﴾
ئه‌و دێ بيرا خۆ لێ ئينته‌ڤه يێ ژ خودايێ خۆ بترست.
وَيَتَجَنَّبُهَا ٱلۡأَشۡقَى ﴿١١﴾
وئه‌و دێ خۆ ژ بيرئينانێ ده‌ته پاش ئه‌و به‌ختڕه‌شێ ژ خودايێ خۆ نه‌ترست.
ٱلَّذِي يَصۡلَى ٱلنَّارَ ٱلۡكُبۡرَىٰ ﴿١٢﴾
ئه‌وێ دێ چته ئاگرێ جه‌هنه‌ما مه‌زن.
ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحۡيَىٰ ﴿١٣﴾
پاشى ئه‌و تێدا نه‌دمرت وڕحه‌ت دبت، ونه ژينه‌كا ب مفا دژيت.
قَدۡ أَفۡلَحَ مَن تَزَكَّىٰ ﴿١٤﴾
ب ڕاستى ئه‌و ب سه‌ركه‌فت يێ نه‌فسا خۆ ژ ئه‌خلاقێ خراب پاقژكرى.