قورئانا پیرۆز › سورەتا الأعلى › ئایەتا ١٣
سورەتا الأعلى · ئایەتا ١٣ ب تەفسیرا کوردی
Al-A'la
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَيَتَجَنَّبُهَا ٱلۡأَشۡقَى ﴿١١﴾
وئه‌و دێ خۆ ژ بيرئينانێ ده‌ته پاش ئه‌و به‌ختڕه‌شێ ژ خودايێ خۆ نه‌ترست.
ٱلَّذِي يَصۡلَى ٱلنَّارَ ٱلۡكُبۡرَىٰ ﴿١٢﴾
ئه‌وێ دێ چته ئاگرێ جه‌هنه‌ما مه‌زن.
ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحۡيَىٰ ﴿١٣﴾
پاشى ئه‌و تێدا نه‌دمرت وڕحه‌ت دبت، ونه ژينه‌كا ب مفا دژيت.
قَدۡ أَفۡلَحَ مَن تَزَكَّىٰ ﴿١٤﴾
ب ڕاستى ئه‌و ب سه‌ركه‌فت يێ نه‌فسا خۆ ژ ئه‌خلاقێ خراب پاقژكرى.
وَذَكَرَ ٱسۡمَ رَبِّهِۦ فَصَلَّىٰ ﴿١٥﴾
وزكرێ خودێ كرى، وباوه‌رى ب ته‌وحيدا وى ئيناى ودوعا ژ وى كرين وكار ب وى تشتى كرى يێ ئه‌و پێ ڕازى، ونڤێژ ل ده‌مێ وێ كرى؛ دا خودێ ژێ ڕازى ببت.