قورئانا پیرۆز › سورەتا الأعلى › ئایەتا ١١
سورەتا الأعلى · ئایەتا ١١ ب تەفسیرا کوردی
Al-A'la
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
فَذَكِّرۡ إِن نَّفَعَتِ ٱلذِّكۡرَىٰ ﴿٩﴾
ڤێجا تو بيرا ملله‌تێ خۆ ب ڤێ قورئانێ بينه‌ڤه، ئه‌گه‌ر بيرئينان مفاى بده‌ت. وبيرئينان واجبه ئه‌گه‌ر خۆ مفاى نه‌ده‌ت ژى.
سَيَذَّكَّرُ مَن يَخۡشَىٰ ﴿١٠﴾
ئه‌و دێ بيرا خۆ لێ ئينته‌ڤه يێ ژ خودايێ خۆ بترست.
وَيَتَجَنَّبُهَا ٱلۡأَشۡقَى ﴿١١﴾
وئه‌و دێ خۆ ژ بيرئينانێ ده‌ته پاش ئه‌و به‌ختڕه‌شێ ژ خودايێ خۆ نه‌ترست.
ٱلَّذِي يَصۡلَى ٱلنَّارَ ٱلۡكُبۡرَىٰ ﴿١٢﴾
ئه‌وێ دێ چته ئاگرێ جه‌هنه‌ما مه‌زن.
ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحۡيَىٰ ﴿١٣﴾
پاشى ئه‌و تێدا نه‌دمرت وڕحه‌ت دبت، ونه ژينه‌كا ب مفا دژيت.