قورئانا پیرۆز › سورەتا العلق › ئایەتا ١٢
سورەتا العلق · ئایەتا ١٢ ب تەفسیرا کوردی
Al-Alaq
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
عَبۡدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ﴿١٠﴾
ده‌مێ دبينت ئه‌و يێ نڤێژێ دكه‌ت.
أَرَءَيۡتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلۡهُدَىٰٓ ﴿١١﴾
ئه‌رێ ته ديتییه ئه‌گه‌ر ئه‌و يێ ژ نڤێژێ دئێته پاشڤه‌برن ل سه‌ر هيدايه‌تێ بت ئه‌رێ چاوا ئه‌و وى پاشڤه‌دبه‌ت؟
أَوۡ أَمَرَ بِٱلتَّقۡوَىٰٓ ﴿١٢﴾
يان ئه‌گه‌ر ئه‌و ب ته‌قوادارییێ فه‌رمانێ ل خه‌لكى بكه‌ت ئه‌رێ ئه‌و دێ وى ژ وێ چه‌ندێ پاشڤه‌به‌ت؟
أَرَءَيۡتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١٣﴾
ئه‌رێ ئه‌گه‌ر ئه‌و گۆتنا وى دره‌و ده‌ربێخت، وپشت بده‌تێ.
أَلَمۡ يَعۡلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ﴿١٤﴾
ئه‌رێ ما ئه‌و نزانت كو هندى خودێیه هه‌مى كارێ وى دبينت؟