قورئانا پیرۆز › سورەتا الأعراف › ئایەتا ١٥٠
سورەتا الأعراف · ئایەتا ١٥٠ ب تەفسیرا کوردی
Al-A'raf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَٱتَّخَذَ قَوۡمُ مُوسَىٰ مِنۢ بَعۡدِهِۦ مِنۡ حُلِيِّهِمۡ عِجۡلٗا جَسَدٗا لَّهُۥ خُوَارٌۚ أَلَمۡ يَرَوۡاْ أَنَّهُۥ لَا يُكَلِّمُهُمۡ وَلَا يَهۡدِيهِمۡ سَبِيلًاۘ ٱتَّخَذُوهُ وَكَانُواْ ظَٰلِمِينَ ﴿١٤٨﴾
وپشتى مووساى ملله‌تێ خۆ هێلاى وچووى دا د گه‌ل خودايێ خۆ باخڤت، ملله‌تێ وى ڕابوون ژ زێڕێ خۆ په‌يكه‌رێ گۆلكه‌كا بێ رح وخودان ده‌نگ بۆ خۆ چێكر، ئه‌رێ ما وان نه‌دزانى كو ئه‌و د گه‌ل وان نائاخڤت، وبه‌رێ وان ناده‌تێ خێرێ؟ وان ئه‌و كر يا كرى ژ ڤى كارێ كرێت، وئه‌و وان زۆردارى ل خۆ كر ده‌مێ وان تشت نه‌دانايه جهێ وى يێ دورست.
وَلَمَّا سُقِطَ فِيٓ أَيۡدِيهِمۡ وَرَأَوۡاْ أَنَّهُمۡ قَدۡ ضَلُّواْ قَالُواْ لَئِن لَّمۡ يَرۡحَمۡنَا رَبُّنَا وَيَغۡفِرۡ لَنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡخَٰسِرِينَ ﴿١٤٩﴾
وئه‌وێن ژ بلى خودێ په‌رستنا گۆلكێ كرى، ده‌مێ په‌شێمان بووين، پشتى مووسا زڤڕییه نك وان، ووان ديتى كو وان ڕێكا دورست ل به‌ر خۆ به‌رزه كر، و ژ دينێ خودێ ده‌ركه‌فتن، وان ده‌ست دا داخوازا گونه‌هـ ژێبرنێ وباوه‌رى ئينانا ب خودێ، وگۆتن: ئه‌گه‌ر خودايێ مه دلۆڤانییێ ب مه نه‌به‌ت وتۆبا مه قه‌بويل نه‌كه‌ت، وگونه‌هێن مه نه‌ڤه‌شێرت، مسوگه‌ر ئه‌م دێ ژ وان تێچوويان بين يێن كارێ وان پويچ بووى.
وَلَمَّا رَجَعَ مُوسَىٰٓ إِلَىٰ قَوۡمِهِۦ غَضۡبَٰنَ أَسِفٗا قَالَ بِئۡسَمَا خَلَفۡتُمُونِي مِنۢ بَعۡدِيٓۖ أَعَجِلۡتُمۡ أَمۡرَ رَبِّكُمۡۖ وَأَلۡقَى ٱلۡأَلۡوَاحَ وَأَخَذَ بِرَأۡسِ أَخِيهِ يَجُرُّهُۥٓ إِلَيۡهِۚ قَالَ ٱبۡنَ أُمَّ إِنَّ ٱلۡقَوۡمَ ٱسۡتَضۡعَفُونِي وَكَادُواْ يَقۡتُلُونَنِي فَلَا تُشۡمِتۡ بِيَ ٱلۡأَعۡدَآءَ وَلَا تَجۡعَلۡنِي مَعَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلظَّـٰلِمِينَ ﴿١٥٠﴾
وده‌مێ مووسا عێجز وغه‌مگين زڤڕییه نك ملله‌تێ خۆ؛ چونكى خودێ پێ دابوو زانين كو ملله‌تێ وى يێ دسه‌ردا چووى، وكو سامرى ئه‌و يێن ژ ڕێكا دورست ده‌رێخستين، مووساى گۆت: پيسه جێگرى بوو پشتى من هه‌وه كرى، ئه‌رێ هه‌وه له‌ز ل فه‌رمانا خودايێ خۆ كر؟ یه‌عنى: هه‌وه له‌ز ل زڤڕينا من كر يا كو خودێ ده‌مێ وێ ده‌سنيشان كرى؟ ومووساى ژ كه‌ربێن ملله‌تێ خۆ يێ گۆلكپه‌رێس وبرايێ خۆ هاروونى دا ده‌پێن ته‌وراتێ هاڤێتن، وسه‌رێ برايێ خۆ گرت و ب نك خۆ ڤه كێشا، هاروونى ب نه‌رمى ڤه گۆتێ: كوڕێ ده‌یكا من هندى ملله‌ت بوو بێ هێزى بۆ خۆ د من ڕا ديت، ووان ئه‌ز حسێب كرم مرۆڤه‌كێ لاواز، ونێزيك بوو ئه‌و من بكوژن، ڤێجا ب ڤى كارێ تو د گه‌ل من دكه‌ى تو كه‌يفا دوژمنان نه‌ئينه، وتو ل ده‌مێ كه‌ربا خۆ من نه‌ده د گه‌ل وى ملله‌تى يێ پێگيرى ب فه‌رمانا ته نه‌كرى وگۆلك په‌رێسى.
قَالَ رَبِّ ٱغۡفِرۡ لِي وَلِأَخِي وَأَدۡخِلۡنَا فِي رَحۡمَتِكَۖ وَأَنتَ أَرۡحَمُ ٱلرَّـٰحِمِينَ ﴿١٥١﴾
ده‌مێ مووساى ديتى كو برايێ وى هێجه‌تا خۆ هه‌يه، وزانى كو وى ته‌خسيرى د كارێ خۆ دا نه‌كرییه، وى گۆت: خودايێ من، تو گونه‌ها كه‌ربڤه‌بوونا من بۆ من ژێ ببه، ووێ بۆ برايێ من ژێ ببه يا به‌رى نوكه د ناڤبه‌را وى وئسرائيلییان دا چێبووى، وتو دلۆڤانییا خۆ يا به‌رفره‌هـ ب سه‌ر مه دا بينه، هندى تويى تو ب مه دلۆڤانترى ژ هه‌مى دلۆڤانكاران.
إِنَّ ٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُواْ ٱلۡعِجۡلَ سَيَنَالُهُمۡ غَضَبٞ مِّن رَّبِّهِمۡ وَذِلَّةٞ فِي ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَاۚ وَكَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُفۡتَرِينَ ﴿١٥٢﴾
هندى ئه‌ون يێن گولك بۆ خۆ كرییه خودا، غه‌زه‌به‌كا دژوار ژ خودايێ وان وشه‌رمزارییا د ژينا دنيايێ دا دێ گه‌هتێ؛ ژ به‌ر كوفرا وان ب خودايێ خۆ كرى، وكانێ مه چ ل ڤان كر، وه‌سا ئه‌م دێ د گه‌ل وان دره‌وپێكه‌ران ژى كه‌ين يێن ژ نك خۆ تشتان ل دينێ خودێ زێده دكه‌ن، له‌و هه‌ر خودان بیدعه‌یه‌ك یێ ره‌زیله.