قورئانا پیرۆز › سورەتا الحاقة › ئایەتا ٣١
سورەتا الحاقة · ئایەتا ٣١ ب تەفسیرا کوردی
Al-Haqqah
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
هَلَكَ عَنِّي سُلۡطَٰنِيَهۡ ﴿٢٩﴾
چو هێجه‌ت من نه‌مان ئه‌ز بۆ خۆ بگرم.
خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿٣٠﴾
وبۆ زه‌بانییێن جه‌هنه‌مێ دێ ئێته گۆتن: ڤى گونه‌هكارێ تاوانبار ببه‌ن، ب زنجيران هوين ده‌ستێن وى ب ستوكورا وى ڤه گرێده‌ن.
ثُمَّ ٱلۡجَحِيمَ صَلُّوهُ ﴿٣١﴾
پاشى وى ببه‌نه جه‌هنه‌مێ؛ دا ئه‌و تام بكه‌ته گه‌رما وێ.
ثُمَّ فِي سِلۡسِلَةٖ ذَرۡعُهَا سَبۡعُونَ ذِرَاعٗا فَٱسۡلُكُوهُ ﴿٣٢﴾
پاشى هوين وى ب زنجيره‌كا ئاسنى يا درێژییا وێ حه‌فتێ گه‌ز ڤه بكه‌ن.
إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ ٱلۡعَظِيمِ ﴿٣٣﴾
چونكى هندى ئه‌و بوو وى باوه‌رى ب ته‌وحيد ومه‌زنییا خودێ نه‌دئينا، وكار ب ڕێكا وى نه‌دكر.