قورئانا پیرۆز › سورەتا الكهف › ئایەتا ٤٥
سورەتا الكهف · ئایەتا ٤٥ ب تەفسیرا کوردی
Al-Kahf
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَلَمۡ تَكُن لَّهُۥ فِئَةٞ يَنصُرُونَهُۥ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَمَا كَانَ مُنتَصِرًا ﴿٤٣﴾
وچو دهستهك ژ وان يێن وى مهدحه بۆ خۆ پێ دكرن نهبوون عهزابا خودێ ژ وى پاشڤه ببهن، وئهو ب خۆ ژى ب هێز وشيانا خۆ نهدشيا وێ ژ خۆ دوير بكهت.
هُنَالِكَ ٱلۡوَلَٰيَةُ لِلَّهِ ٱلۡحَقِّۚ هُوَ خَيۡرٞ ثَوَابٗا وَخَيۡرٌ عُقۡبٗا ﴿٤٤﴾
ل دهمێ ڤان ڕهنگه تهنگاڤییان پشتهڤانى وسهركارى يا خودايێ حهق ب تنێیه، جزايێ وى چێتره، وئهو دويماهییا ئهو ددهته بهنییێن خۆ يێن خودان باوهر باشتره.
وَٱضۡرِبۡ لَهُم مَّثَلَ ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَا كَمَآءٍ أَنزَلۡنَٰهُ مِنَ ٱلسَّمَآءِ فَٱخۡتَلَطَ بِهِۦ نَبَاتُ ٱلۡأَرۡضِ فَأَصۡبَحَ هَشِيمٗا تَذۡرُوهُ ٱلرِّيَٰحُۗ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ مُّقۡتَدِرًا ﴿٤٥﴾
وتو -ئهى پێغهمبهر- بۆ مرۆڤان -و ب تايبهتى بۆ خۆمهزنكهران ژ وان- مهتهلا وێ دنيايێ يا ئهو پێ دسهردا چووين بينه، هندى ئهوه ئهو د خهملا خۆ يا بهروهخت و د چوونا خۆ يا ب لهز دا وهكى ئاڤهكێيه يا خودێ ژ عهسمانى ئينايه خوارێ و ب ئانههییا وى شينكاتى پێ دهركهفتى، وكهسك بووى، ودهمهكێ كێم ب ڤى ڕهنگى ماى پاشى ئهڤ شينكاتییه هشك بووى وبوويه پيش وباى ئهو ل ههمى لايان بهلاڤ كرى. وخودێ ل سهر ههر تشتهكى يێ خودان شيان بوو، يهعنى شيانا وى ل سهر ههر تشتهكى يا مهزنه.
ٱلۡمَالُ وَٱلۡبَنُونَ زِينَةُ ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَاۖ وَٱلۡبَٰقِيَٰتُ ٱلصَّـٰلِحَٰتُ خَيۡرٌ عِندَ رَبِّكَ ثَوَابٗا وَخَيۡرٌ أَمَلٗا ﴿٤٦﴾
مال وعهيال جوانى وهێزه د ڤێ دنيايا بهروهخت دا، وكارێن چاك -و ب تايبهتى زكرێ خودێ- ل نك خودايێ ته چێتر وباشتره، وئهڤ كريارێن چاك باشترين تشته مرۆڤ پێ ب هيڤى بكهڤت كو خودێ خێرا وان بدهتێ، و ل ئاخرهتێ ئهو وێ ب دهست خۆ بێخت يا ئهو د دنيايێ دا ژێ ب هيڤى.
وَيَوۡمَ نُسَيِّرُ ٱلۡجِبَالَ وَتَرَى ٱلۡأَرۡضَ بَارِزَةٗ وَحَشَرۡنَٰهُمۡ فَلَمۡ نُغَادِرۡ مِنۡهُمۡ أَحَدٗا ﴿٤٧﴾
وتو بۆ وان بهحسێ وێ ڕۆژێ بكه يا ئهم تێدا چيايان ژ جهێ وان ڕادكهين، وتو عهردى دبينى يێ ئاشكهرايه، چو تشتهك ل سهر نينه وى ڤهشێرت ژ وان چێكرییێن بهرێ ل سهر ههين، ومه ههمى مرۆڤ يێن بهراهییێ ودويماهییێ بۆ حسێبێ كۆمكرن، وكهسهك ژ وان مه نههێلا.