قورئانا پیرۆز › سورەتا المعارج › ئایەتا ١٦
سورەتا المعارج · ئایەتا ١٦ ب تەفسیرا کوردی
Al-Ma'arij
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَمَن فِي ٱلۡأَرۡضِ جَمِيعٗا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿١٤﴾
و ب هه‌ر ئێكێ ل عه‌ردى هه‌بت خۆ بكڕت، دا پاشى ئه‌و ژ عه‌زابا خودێ ڕزگار ببت.
كَلَّآۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿١٥﴾
مه‌سه‌له يا وه‌سا نينه وه‌كى تو -ئه‌ى كافرۆ- هزر دكه‌ى كو تو دێ خۆ كڕى.
نَزَّاعَةٗ لِّلشَّوَىٰ ﴿١٦﴾
هندى ئه‌وه ئه‌و جه‌هنه‌مه يا ئاگرێ وێ يێ گه‌رم وشاراندى، ب گه‌رما خۆ يا دژوار ئه‌و چه‌رمێ سه‌رى وهه‌مى له‌شى ڕادكه‌ت.
تَدۡعُواْ مَنۡ أَدۡبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٧﴾
ئه‌و گازى وى دكه‌ت يێ د دنيايێ دا پشت دايه حه‌قییێ، وگوهدارییا خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وى نه‌كرى.
وَجَمَعَ فَأَوۡعَىٰٓ ﴿١٨﴾
ومال كۆمكرى، وكرییه د خزينه‌يێن خۆ دا، وحه‌قێ خودێ ژێ ده‌رنه‌ئێخستى.