قورئانا پیرۆز › سورەتا القصص › ئایەتا ٢٦
سورەتا القصص · ئایەتا ٢٦ ب تەفسیرا کوردی
Al-Qasas
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
فَسَقَىٰ لَهُمَا ثُمَّ تَوَلَّىٰٓ إِلَى ٱلظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ إِنِّي لِمَآ أَنزَلۡتَ إِلَيَّ مِنۡ خَيۡرٖ فَقِيرٞ ﴿٢٤﴾
ئينا مووساى په‌زێ وان هه‌ردووان بۆ ئاڤدا، پاشى چوو به‌ر سيبه‌را داره‌كێ وگۆت: خودايێ من هندى ئه‌زم هه‌ر باشییه‌كا تو بگه‌هينییه من هه‌ر چ بت ئه‌ز يێ پێتڤيمه. وهنگى ئه‌و گه‌له‌ك يێ برسى بوو.
فَجَآءَتۡهُ إِحۡدَىٰهُمَا تَمۡشِي عَلَى ٱسۡتِحۡيَآءٖ قَالَتۡ إِنَّ أَبِي يَدۡعُوكَ لِيَجۡزِيَكَ أَجۡرَ مَا سَقَيۡتَ لَنَاۚ فَلَمَّا جَآءَهُۥ وَقَصَّ عَلَيۡهِ ٱلۡقَصَصَ قَالَ لَا تَخَفۡۖ نَجَوۡتَ مِنَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلظَّـٰلِمِينَ ﴿٢٥﴾
ڤێجا ئێك ژ وان هه‌ردو ژنكان يێن وى په‌زێ وان ئاڤداى ب شه‌رم ڤه ب نك وى ڤه چوو، وگۆتێ: هندى بابێ منه يێ داخوازا ته دكه‌ت دا كرێیا ئاڤدانا ته بۆ په‌زێ مه بده‌ته ته، ئينا مووسا د گه‌ل وێ چوو نك بابێ وێ، وده‌مێ ئه‌و هاتییه نك بابێ وێ، ووى چيرۆكا خۆ د گه‌ل فيرعه‌ونى وملله‌تێ وى بۆ ڤه‌گێڕاى، بابێ كچكێ گۆته وى: نه‌ترسه تو ژ ملله‌تێ زۆردار، كو فيرعه‌ون وملله‌تێ وییه، ڕزگار بووى؛ وان چو ده‌سهه‌لات ل سه‌ر عه‌ردێ مه نينه.
قَالَتۡ إِحۡدَىٰهُمَا يَـٰٓأَبَتِ ٱسۡتَـٔۡجِرۡهُۖ إِنَّ خَيۡرَ مَنِ ٱسۡتَـٔۡجَرۡتَ ٱلۡقَوِيُّ ٱلۡأَمِينُ ﴿٢٦﴾
ئێكێ ژ هه‌ردو كچكان گۆته بابێ خۆ: بابۆ وى كرێ بكه دا شڤانییا په‌زێ ته بكه‌ت؛ چونكى شڤانێ ژ هه‌مییان چێتر تو بگرى ئه‌وه يێ ب هێز بت ل سه‌ر پاراستنا په‌زێ ته، ويێ ئه‌مين وده‌سپاك بت كو تو ژ خيانه‌تا وى يێ پشتڕاست بى.
قَالَ إِنِّيٓ أُرِيدُ أَنۡ أُنكِحَكَ إِحۡدَى ٱبۡنَتَيَّ هَٰتَيۡنِ عَلَىٰٓ أَن تَأۡجُرَنِي ثَمَٰنِيَ حِجَجٖۖ فَإِنۡ أَتۡمَمۡتَ عَشۡرٗا فَمِنۡ عِندِكَۖ وَمَآ أُرِيدُ أَنۡ أَشُقَّ عَلَيۡكَۚ سَتَجِدُنِيٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ ﴿٢٧﴾
پيره‌مێرى گۆته مووساى: من دڤێت ئێك ژ ڤان هه‌ردو كچێن خۆ بده‌مه ته، به‌رانبه‌ر هندێ تو هه‌شت سالان شڤانییا په‌زێ من بكه‌ى، ژ خۆ ئه‌گه‌ر ته كرنه ده‌هـ سال ئه‌و قه‌نجییه‌كه ژ نك ته، ومن نه‌ڤێت ل سه‌ر ته ب زه‌حمه‌ت بێخم وبكه‌مه ده‌هـ سال، وئه‌گه‌ر خودێ حه‌ز بكه‌ت تو د وه‌فادارى وهه‌ڤالينییێ دا دێ من ژ چاكان بينى.
قَالَ ذَٰلِكَ بَيۡنِي وَبَيۡنَكَۖ أَيَّمَا ٱلۡأَجَلَيۡنِ قَضَيۡتُ فَلَا عُدۡوَٰنَ عَلَيَّۖ وَٱللَّهُ عَلَىٰ مَا نَقُولُ وَكِيلٞ ﴿٢٨﴾
مووساى گۆت: ئه‌ڤا هه يا ته گۆتى د ناڤبه‌را من وته دايه، هه‌چى ده‌مێ ئه‌ز پێك بينم ژ هه‌ردو ده‌مان ئه‌و من حه‌قێ ته ب دورستى پێكئينا، وتشته‌كێ زێده‌تر ژ من نائێته خواستن، وخودێ ل سه‌ر گۆتنا ئه‌م دبێژين وه‌كيله، ئه‌و مه دبينت ودزانت كانێ ئه‌م ل سه‌ر چ پێكهاتينه.