قورئانا پیرۆز › سورەتا النساء › ئایەتا ١٣١
سورەتا النساء · ئایەتا ١٣١ ب تەفسیرا کوردی
An-Nisa
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَلَن تَسۡتَطِيعُوٓاْ أَن تَعۡدِلُواْ بَيۡنَ ٱلنِّسَآءِ وَلَوۡ حَرَصۡتُمۡۖ فَلَا تَمِيلُواْ كُلَّ ٱلۡمَيۡلِ فَتَذَرُوهَا كَٱلۡمُعَلَّقَةِۚ وَإِن تُصۡلِحُواْ وَتَتَّقُواْ فَإِنَّ ٱللَّهَ كَانَ غَفُورٗا رَّحِيمٗا ﴿١٢٩﴾
وهوين -گه‌لى زه‌لامان- نه‌شێن ب تمامى دادییێ د ناڤبه‌را ژنان دا بكه‌ن ژ لايێ ڤيانێ ومه‌يلا دلى ڤه، ئه‌گه‌ر چه‌ند هوين خۆ بوه‌ستينن ژى، ڤێجا هوین ئێكجار مه‌يلدارییێ ژ وێ ژنێ نه‌كه‌ن يا دلێ هه‌وه ژێ سار، كو هوين وێ بهێلنه هلاويستى وه‌كى وێ ژنێ يا بێ مێر ونه‌به‌رداى؛ دا گونه‌هكار نه‌بن. وئه‌گه‌ر هوين كارێن خۆ چاك بكه‌ن و د لێكڤه‌كرنا د ناڤبه‌را ژنێن خۆ دا دادییێ بكه‌ن، و د ده‌رحه‌قا وان دا ته‌قوایا خودێ بكه‌ن و ژ وى بترسن، هندى خودێیه بۆ به‌نییێن خۆ باش گونه‌هـ ژێبر بوويه، و ب وان يێ دلۆڤانكار بوويه.
وَإِن يَتَفَرَّقَا يُغۡنِ ٱللَّهُ كُلّٗا مِّن سَعَتِهِۦۚ وَكَانَ ٱللَّهُ وَٰسِعًا حَكِيمٗا ﴿١٣٠﴾
وئه‌گه‌ر ژن ومێر ژێكڤه‌بوون، هندى خودێیه ژ فره‌هى وقه‌نجییا خۆ هه‌ردووان دێ ده‌وله‌مه‌ند كه‌ت؛ چونكى هندى خودێیه قه‌نجى ومنه‌تا وى يا به‌رفره‌هه، و د وى حوكمى دا يێ ئه‌و د ناڤبه‌را به‌نییێن خۆ دا دكه‌ت يێ كاربنه‌جهه.
وَلِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلۡأَرۡضِۗ وَلَقَدۡ وَصَّيۡنَا ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ مِن قَبۡلِكُمۡ وَإِيَّاكُمۡ أَنِ ٱتَّقُواْ ٱللَّهَۚ وَإِن تَكۡفُرُواْ فَإِنَّ لِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلۡأَرۡضِۚ وَكَانَ ٱللَّهُ غَنِيًّا حَمِيدٗا ﴿١٣١﴾
وملكێ هه‌ر تشته‌كێ ل عه‌رد وعه‌سمانان ويێ د ناڤبه‌رێ دا يێ خودێیه. و ب ڕاستى مه شيره‌ت ب ته‌قوايێ ل وان كربوو يێن به‌رى هه‌وه كيتاب بۆ هاتى ژ جوهى وفه‌لان، و ل هه‌وه ژى -ئه‌ى ئوممه‌تا موحه‌ممه‌دى- كو ته‌قوایا خودێ بكه‌ن، و د فه‌رمانا وى دا بن، ومه بۆ هه‌وه ئاشكه‌را كرییه كو ئه‌گه‌ر هوين كافرییێ ب ئێكينییا خودێ وشريعه‌تێ وى بكه‌ن هندى خودێیه چو منه‌ت ب هه‌وه نينه؛ چونكى هه‌ر تشته‌كێ ل عه‌رد وعه‌سمانان يێ وییه. وخودێ ژ به‌نییێن خۆ يێ بێ منه‌ت وزه‌نگين بوويه، و د سالۆخه‌ت وكريارێن خۆ دا يێ هێژاى مه‌دحان بوويه.
وَلِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلۡأَرۡضِۚ وَكَفَىٰ بِٱللَّهِ وَكِيلًا ﴿١٣٢﴾
وملكێ هه‌ر تشته‌كێ ل ڤێ گه‌ردوونێ هه‌ى يێ خودێیه، وئه‌و به‌سه ب كارێ چێكرییێن خۆ ڕاببت ووان بپارێزت.
إِن يَشَأۡ يُذۡهِبۡكُمۡ أَيُّهَا ٱلنَّاسُ وَيَأۡتِ بِـَٔاخَرِينَۚ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلَىٰ ذَٰلِكَ قَدِيرٗا ﴿١٣٣﴾
گه‌لى مرۆڤان ئه‌گه‌ر خودێ بڤێت دێ هه‌وه به‌ت، ودێ هنده‌كێن دى ژبلى هه‌وه ئينت. وخودێ ل سه‌ر وێ چه‌ندێ يێ خودان شيان بوويه.