قورئانا پیرۆز › سورەتا التوبة › ئایەتا ١١٥
سورەتا التوبة · ئایەتا ١١٥ ب تەفسیرا کوردی
At-Tawbah
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ أَن يَسۡتَغۡفِرُواْ لِلۡمُشۡرِكِينَ وَلَوۡ كَانُوٓاْ أُوْلِي قُرۡبَىٰ مِنۢ بَعۡدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمۡ أَنَّهُمۡ أَصۡحَٰبُ ٱلۡجَحِيمِ ﴿١١٣﴾
نه‌بوويه بۆ موحه‌ممه‌د پێغه‌مبه‌رى وبۆ ئه‌وێن باوه‌رى ئيناى كو داخوازا ژێبرنا گونه‌هان بۆ بوتپه‌رێسان بكه‌ن، ئه‌گه‌ر خۆ ئه‌و مرۆڤێن وان يێن نێزيك ژى بن پشتى كو ئه‌و ل سه‌ر شرك وصه‌نه‌مپه‌ڕێسییێ مرين، وبۆ وان ئاشكه‌را بووى كو ژ به‌ر مرنا وان ل سه‌ر شركێ ئه‌و جه‌هنه‌مينه، وخودێ گونه‌هێ بۆ بوتپه‌رێسان ژێ نابه‌ت، وه‌كى وى گۆتى: ( إن الله لا یغفر أن یشرك به )وگۆتى: ( إنه من یشرك بالله فقد حرم الله الجنە ).
وَمَا كَانَ ٱسۡتِغۡفَارُ إِبۡرَٰهِيمَ لِأَبِيهِ إِلَّا عَن مَّوۡعِدَةٖ وَعَدَهَآ إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُۥٓ أَنَّهُۥ عَدُوّٞ لِّلَّهِ تَبَرَّأَ مِنۡهُۚ إِنَّ إِبۡرَٰهِيمَ لَأَوَّـٰهٌ حَلِيمٞ ﴿١١٤﴾
وداخوازا ئيبراهيمى بۆ بابێ وى يێ بوتپه‌رێس كو خودێ گونه‌هێن وى ژێ ببه‌ت، هه‌ما ژ به‌ر هندێ بوو چونكى وى سۆز دابوويێ، ده‌مێ گۆتییێ: ( سأستغفر لك ربی إنه كان بی حفیا ) یه‌عنى: ئه‌ز دێ داخوازێ بۆ ته ژ خودايێ خۆ كه‌م كو ئه‌و گونه‌هێن ته ژێ ببه‌ت هندى خودايێ منه ئه‌و ب من يێ دلۆڤان بوويه. ڤێجا ده‌مێ بۆ ئيبراهيمى ئاشكه‌رابووى كو بابێ وى دوژمنێ خودێیه وگۆتن ووه‌عز چو كارى لێ ناكه‌ن، وكو ئه‌و دێ ل سه‌ر كوفرێ مرت، ئيبراهيمى ئه‌و هێلا ودوعا بۆ نه‌كرن، وخۆ ژێ به‌ريكر. هندى ئيبراهيم بوو سلاڤ لێ بن گه‌له‌ك هه‌وار دكره خودێ، وگه‌له‌ك يێ دل فره‌هـ وئارام بوو.
وَمَا كَانَ ٱللَّهُ لِيُضِلَّ قَوۡمَۢا بَعۡدَ إِذۡ هَدَىٰهُمۡ حَتَّىٰ يُبَيِّنَ لَهُم مَّا يَتَّقُونَۚ إِنَّ ٱللَّهَ بِكُلِّ شَيۡءٍ عَلِيمٌ ﴿١١٥﴾
ونه‌بوويه كو خودێ ملله‌ته‌كى به‌رزه‌كه‌ت پشتى كو وى منه‌ت ب هيدايه‌تێ لێكرى حه‌تا ئه‌و وى تشتى بۆ وان ئاشكه‌را بكه‌ت يێ كو دڤێت ئه‌و خۆ پێ ژ وى بپارێزن، ووى تشتێ ئه‌و هه‌وجه ببنێ ژ بناخه وچه‌ق وتايێن دينى. هندى خودێیه ب هه‌مى تشتان يێ پڕزانايه. وى ئه‌و تشت نیشا هه‌وه دایه یێ هه‌وه نه‌دزانى، دا هه‌وه چو هێجه‌ت نه‌مینن.
إِنَّ ٱللَّهَ لَهُۥ مُلۡكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۖ يُحۡيِۦ وَيُمِيتُۚ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ مِن وَلِيّٖ وَلَا نَصِيرٖ ﴿١١٦﴾
هندى خودێیه ئه‌وه خودانێ عه‌سمانان وعه‌ردى وهه‌ر تشته‌كێ د ناڤ دا، چو شريك د ئافراندن وڕێڤه‌برن وپه‌رستن وشريعه‌ت دانانانێ دا بۆ وى نينن، يێ وى بڤێت ئه‌و وى زێندى دكه‌ت ويێ وى بڤێت ئه‌و وى دمرينت، وهه‌وه ژ بلی خودێ چو كه‌سه‌ك نينه سه‌ركارى وپشته‌ڤانییا هه‌وه بكه‌ت، وهه‌وه ب سه‌ر دوژمنى بێخت.
لَّقَد تَّابَ ٱللَّهُ عَلَى ٱلنَّبِيِّ وَٱلۡمُهَٰجِرِينَ وَٱلۡأَنصَارِ ٱلَّذِينَ ٱتَّبَعُوهُ فِي سَاعَةِ ٱلۡعُسۡرَةِ مِنۢ بَعۡدِ مَا كَادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٖ مِّنۡهُمۡ ثُمَّ تَابَ عَلَيۡهِمۡۚ إِنَّهُۥ بِهِمۡ رَءُوفٞ رَّحِيمٞ ﴿١١٧﴾
ب ڕاستى خودێ ته‌وفيقا پێغه‌مبه‌رێ خۆ موحه‌ممه‌دى سلاڤ لێ بن بۆ تۆبه‌كرنێ وگوهدارییێ دا، وخودێ تۆبه دانا سه‌ر وان مشه‌ختێن جهـ وئويجاخێن خۆ هێلاين وقه‌ستا وارێ ئيسلامێ كرى، وتۆبه دانا سه‌ر پشته‌ڤانێن پێغه‌مبه‌رى ژى سلاڤ لێ بن ئه‌وێن ل ڕۆژا (ته‌بووكێ) د گه‌ل وى ده‌ركه‌فتينه شه‌ڕێ دوژمنان ل وى ده‌مێ گه‌رما دنيايێ يا دژوار، وته‌نگاڤییا خوارن وپێڕه‌هان هه‌ى، خودێ تۆبه دانا سه‌ر وان پشتى كو نێزيك بووى دلێن هنده‌ك ژ وان ژ حه‌قییێ وه‌رگه‌ڕيێن، وئه‌و مه‌يلدارییا خۆشییێ وڕحه‌تییێ بكه‌ن، به‌لێ خودێ ئه‌و موكم كرن و ب هێز ئێخستن وتۆبا وان قه‌بويلكر، هندى ئه‌وه ئه‌و ب وان يێ مهره‌بان ودلۆڤانكاره ل دنیایێ وئاخره‌تێ. و ژ دلۆڤانییا وى ب وان وى تۆبه دانا سه‌ر وان، وتۆبا وان قه‌بويلكر، وئه‌و موكمكرن.