قورئانا پیرۆز › سورەتا التوبة › ئایەتا ١٢٠
سورەتا التوبة · ئایەتا ١٢٠ ب تەفسیرا کوردی
At-Tawbah
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَعَلَى ٱلثَّلَٰثَةِ ٱلَّذِينَ خُلِّفُواْ حَتَّىٰٓ إِذَا ضَاقَتۡ عَلَيۡهِمُ ٱلۡأَرۡضُ بِمَا رَحُبَتۡ وَضَاقَتۡ عَلَيۡهِمۡ أَنفُسُهُمۡ وَظَنُّوٓاْ أَن لَّا مَلۡجَأَ مِنَ ٱللَّهِ إِلَّآ إِلَيۡهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيۡهِمۡ لِيَتُوبُوٓاْۚ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١١٨﴾
وهه‌ر وه‌سا خودێ تۆبه دانا سه‌ر وان هه‌ر سێ ئه‌نصارییان ژى يێن د گه‌ل پێغه‌مبه‌رى سلاڤ لێ بن ده‌رنه‌كه‌فتين، ڤێجا گه‌له‌ك ب خه‌م كه‌فتين ژ به‌ر وێ چه‌ندێ، وئه‌و هه‌ر سێ ئه‌ڤه بوون: كه‌عبێ كوڕێ مالكى وهلالێ كوڕێ ئومه‌ييه‌ى ومورارێ كوڕێ ره‌بيعى، حه‌تا ده‌مێ ژ به‌ر وێ خه‌ما بۆ وان چێبووى عه‌رد ب فره‌هییا خۆ ڤه ل وان ته‌نگ بووى، وبێهنا وان چك بووى، ووان ب دورستى زانى كو ژ بلی خودێ چو جهـ نينن ئه‌و ژ وى بڕه‌ڤنێ، خودێ به‌رێ وان دا گوهدارى وتۆبه‌كرنێ وزڤڕينا بۆ وى تشتێ خودێ پێ ژ وان ڕازى ببت. هندى خودێیه ئه‌وه پڕ تۆبه‌وه‌رگرێ به‌نییێن خۆ، وئه‌و يێ دلۆڤانكاره ب وان.
يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَكُونُواْ مَعَ ٱلصَّـٰدِقِينَ ﴿١١٩﴾
ئه‌ى ئه‌وێن باوه‌رى ب خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وى ئيناى وكار ب شریعه‌تێ وى كرى، ته‌قوایا خودێ بكه‌ن و د هه‌مى كار وكريارێن خۆ دا ژ وى بترسن، وكارى ب فه‌رمانا وى بكه‌ن، و د گه‌ل ڕاستگۆيان بن د باوه‌رى وسۆز و د هه‌مى كارێن وان دا.
مَا كَانَ لِأَهۡلِ ٱلۡمَدِينَةِ وَمَنۡ حَوۡلَهُم مِّنَ ٱلۡأَعۡرَابِ أَن يَتَخَلَّفُواْ عَن رَّسُولِ ٱللَّهِ وَلَا يَرۡغَبُواْ بِأَنفُسِهِمۡ عَن نَّفۡسِهِۦۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمۡ لَا يُصِيبُهُمۡ ظَمَأٞ وَلَا نَصَبٞ وَلَا مَخۡمَصَةٞ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ وَلَا يَطَـُٔونَ مَوۡطِئٗا يَغِيظُ ٱلۡكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنۡ عَدُوّٖ نَّيۡلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِۦ عَمَلٞ صَٰلِحٌۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجۡرَ ٱلۡمُحۡسِنِينَ ﴿١٢٠﴾
نه‌بوويه بۆ خه‌لكێ مه‌دينا پێغه‌مبه‌رێ خودێ سلاڤ لێ بن، وئه‌وێن ل دۆر وڕه‌خێن وان ژ خه‌لكێ ده‌شتێ كو ئه‌و خۆ ژ پێغه‌مبه‌رێ خودێ سلاڤ لێ بن بده‌نه‌پاش وبميننه د مالێن خۆ دا و د ناڤ عه‌يالێ خۆ دا، ووان ته‌ناهى بۆ خۆ بڤێت ل ده‌مێ پێغه‌مبه‌ر سلاڤ لێ بن د نه‌خۆشییێ دا؛ چونكى د ڤێ ده‌ركه‌فتن وجيهادا وان دا تێنكاتییه‌ك ووه‌ستانه‌ك وبرسه‌ك ناگه‌هته وان، وئه‌و پێ ل جهه‌كى نادانن كو كافران پێ نه‌خۆش بت، وئه‌و دربه‌كى ناداننه دوژمنێ خودێ ودوژمنێ خۆ، ئه‌گه‌ر ئه‌و هه‌مى بۆ وان نه‌ئێته نڤيسين كاره‌كێ چاك. هندى خودێیه خێرا قه‌نجيكاران به‌رزه ناكه‌ت.
وَلَا يُنفِقُونَ نَفَقَةٗ صَغِيرَةٗ وَلَا كَبِيرَةٗ وَلَا يَقۡطَعُونَ وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمۡ لِيَجۡزِيَهُمُ ٱللَّهُ أَحۡسَنَ مَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ ﴿١٢١﴾
وئه‌و خێره‌كێ د ڕێكا خودێ دا ناده‌ن چ يا بچويك بت چ يا مه‌زن، وئه‌و د چوونا خۆ دا د گه‌ل پێغه‌مبه‌رى سلاڤ لێ بن نهاله‌كێ نابڕن بۆ جيهادێ، ئه‌گه‌ر خێرا كارێ وان بۆ وان نه‌ئێته نڤيسين؛ دا خودێ ب باشترين جزايێ بۆ وان دئێته دان جزايێ كارێن وان يێن چاك بده‌ته وان.
۞وَمَا كَانَ ٱلۡمُؤۡمِنُونَ لِيَنفِرُواْ كَآفَّةٗۚ فَلَوۡلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرۡقَةٖ مِّنۡهُمۡ طَآئِفَةٞ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِي ٱلدِّينِ وَلِيُنذِرُواْ قَوۡمَهُمۡ إِذَا رَجَعُوٓاْ إِلَيۡهِمۡ لَعَلَّهُمۡ يَحۡذَرُونَ ﴿١٢٢﴾
ونه‌بوويه بۆ خودان باوه‌ران كو هه‌مى پێكڤه ده‌ركه‌ڤنه شه‌ڕێ دوژمنێ خۆ، كا چاوا نه‌بوويه بۆ وان كو هه‌مى پێكڤه بڕوينن، ڤێجا بلا ژ هه‌ر ده‌سته‌كه‌كێ ژ وان هنده‌كێن تێرا شه‌ڕى بكه‌ن ده‌ركه‌ڤن؛ دا ئه‌وێن ڕوينشتى دمينن خۆ د دينێ خودێ دا و د وێ دا يا بۆ پێغه‌مبه‌رێ وى هاتییه خوارێ شاره‌زا بكه‌ن، ودا ئه‌و ده‌مێ دزڤڕنه نك ملله‌تێ خۆ وان ب وێ بترسينن يا وان زانى، دا به‌لكى ئه‌و خۆ ژ عه‌زابا خودێ بپارێزن وپێگيرییێ ب فه‌رمانێن وى بكه‌ن.