قورئانا پیرۆز › سورەتا التوبة › ئایەتا ١٢٢
سورەتا التوبة · ئایەتا ١٢٢ ب تەفسیرا کوردی
At-Tawbah
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
مَا كَانَ لِأَهۡلِ ٱلۡمَدِينَةِ وَمَنۡ حَوۡلَهُم مِّنَ ٱلۡأَعۡرَابِ أَن يَتَخَلَّفُواْ عَن رَّسُولِ ٱللَّهِ وَلَا يَرۡغَبُواْ بِأَنفُسِهِمۡ عَن نَّفۡسِهِۦۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمۡ لَا يُصِيبُهُمۡ ظَمَأٞ وَلَا نَصَبٞ وَلَا مَخۡمَصَةٞ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ وَلَا يَطَـُٔونَ مَوۡطِئٗا يَغِيظُ ٱلۡكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنۡ عَدُوّٖ نَّيۡلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِۦ عَمَلٞ صَٰلِحٌۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجۡرَ ٱلۡمُحۡسِنِينَ ﴿١٢٠﴾
نه‌بوويه بۆ خه‌لكێ مه‌دينا پێغه‌مبه‌رێ خودێ سلاڤ لێ بن، وئه‌وێن ل دۆر وڕه‌خێن وان ژ خه‌لكێ ده‌شتێ كو ئه‌و خۆ ژ پێغه‌مبه‌رێ خودێ سلاڤ لێ بن بده‌نه‌پاش وبميننه د مالێن خۆ دا و د ناڤ عه‌يالێ خۆ دا، ووان ته‌ناهى بۆ خۆ بڤێت ل ده‌مێ پێغه‌مبه‌ر سلاڤ لێ بن د نه‌خۆشییێ دا؛ چونكى د ڤێ ده‌ركه‌فتن وجيهادا وان دا تێنكاتییه‌ك ووه‌ستانه‌ك وبرسه‌ك ناگه‌هته وان، وئه‌و پێ ل جهه‌كى نادانن كو كافران پێ نه‌خۆش بت، وئه‌و دربه‌كى ناداننه دوژمنێ خودێ ودوژمنێ خۆ، ئه‌گه‌ر ئه‌و هه‌مى بۆ وان نه‌ئێته نڤيسين كاره‌كێ چاك. هندى خودێیه خێرا قه‌نجيكاران به‌رزه ناكه‌ت.
وَلَا يُنفِقُونَ نَفَقَةٗ صَغِيرَةٗ وَلَا كَبِيرَةٗ وَلَا يَقۡطَعُونَ وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمۡ لِيَجۡزِيَهُمُ ٱللَّهُ أَحۡسَنَ مَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ ﴿١٢١﴾
وئه‌و خێره‌كێ د ڕێكا خودێ دا ناده‌ن چ يا بچويك بت چ يا مه‌زن، وئه‌و د چوونا خۆ دا د گه‌ل پێغه‌مبه‌رى سلاڤ لێ بن نهاله‌كێ نابڕن بۆ جيهادێ، ئه‌گه‌ر خێرا كارێ وان بۆ وان نه‌ئێته نڤيسين؛ دا خودێ ب باشترين جزايێ بۆ وان دئێته دان جزايێ كارێن وان يێن چاك بده‌ته وان.
۞وَمَا كَانَ ٱلۡمُؤۡمِنُونَ لِيَنفِرُواْ كَآفَّةٗۚ فَلَوۡلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرۡقَةٖ مِّنۡهُمۡ طَآئِفَةٞ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِي ٱلدِّينِ وَلِيُنذِرُواْ قَوۡمَهُمۡ إِذَا رَجَعُوٓاْ إِلَيۡهِمۡ لَعَلَّهُمۡ يَحۡذَرُونَ ﴿١٢٢﴾
ونه‌بوويه بۆ خودان باوه‌ران كو هه‌مى پێكڤه ده‌ركه‌ڤنه شه‌ڕێ دوژمنێ خۆ، كا چاوا نه‌بوويه بۆ وان كو هه‌مى پێكڤه بڕوينن، ڤێجا بلا ژ هه‌ر ده‌سته‌كه‌كێ ژ وان هنده‌كێن تێرا شه‌ڕى بكه‌ن ده‌ركه‌ڤن؛ دا ئه‌وێن ڕوينشتى دمينن خۆ د دينێ خودێ دا و د وێ دا يا بۆ پێغه‌مبه‌رێ وى هاتییه خوارێ شاره‌زا بكه‌ن، ودا ئه‌و ده‌مێ دزڤڕنه نك ملله‌تێ خۆ وان ب وێ بترسينن يا وان زانى، دا به‌لكى ئه‌و خۆ ژ عه‌زابا خودێ بپارێزن وپێگيرییێ ب فه‌رمانێن وى بكه‌ن.
يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ قَٰتِلُواْ ٱلَّذِينَ يَلُونَكُم مِّنَ ٱلۡكُفَّارِ وَلۡيَجِدُواْ فِيكُمۡ غِلۡظَةٗۚ وَٱعۡلَمُوٓاْ أَنَّ ٱللَّهَ مَعَ ٱلۡمُتَّقِينَ ﴿١٢٣﴾
ئه‌ى ئه‌وێن باوه‌رى ب خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وى ئيناى وكار ب شریعه‌تێ وى كرى، هوين ده‌ست ب شه‌ڕێ كافرێن نێزيك پاشى يێن وێڤه‌تر ژ وارێ ئيسلامێ بكه‌ن، وبلا كافر زڤراتییێ ودژوارییێ ژ هه‌وه ببينن، وهوين بزانن كو هندى خودێیه ب هاريكارى وپشته‌ڤانییا خۆ يێ د گه‌ل ته‌قواداران.
وَإِذَا مَآ أُنزِلَتۡ سُورَةٞ فَمِنۡهُم مَّن يَقُولُ أَيُّكُمۡ زَادَتۡهُ هَٰذِهِۦٓ إِيمَٰنٗاۚ فَأَمَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ فَزَادَتۡهُمۡ إِيمَٰنٗا وَهُمۡ يَسۡتَبۡشِرُونَ ﴿١٢٤﴾
وئه‌گه‌ر خودێ سووره‌ته‌ك ژ سووره‌تێن قورئانێ بۆ پێغه‌مبه‌رێ خۆ ئينا خوارێ، ژ وان دوڕوییان هه‌يه يێ -ب یارى وتڕانه‌پێكرن ڤه- دبێژت: ڤێ سووره‌تێ باوه‌رییا كێ ژ هه‌وه ب خودێ وئايه‌تێن وى پتر لێ كر؟ ڤێجا ئه‌وێن باوه‌رى ب خودێ وپێغه‌مبه‌رێ وى ئيناى هاتنه خوارا ڤێ سووره‌تێ باوه‌رى ل وان زێده كر كو وان ئه‌و زانى وباوه‌رى پێ ئيناى وهزرا خۆ تێدا كرى وكار پێ كرى، وكه‌يفا وان ب وێ باوه‌رییێ دئێت يا خودێ دايه وان.