قورئانا پیرۆز › سورەتا إبراهيم › ئایەتا ٢٠
سورەتا إبراهيم · ئایەتا ٢٠ ب تەفسیرا کوردی
Ibrahim
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
مَّثَلُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِرَبِّهِمۡۖ أَعۡمَٰلُهُمۡ كَرَمَادٍ ٱشۡتَدَّتۡ بِهِ ٱلرِّيحُ فِي يَوۡمٍ عَاصِفٖۖ لَّا يَقۡدِرُونَ مِمَّا كَسَبُواْ عَلَىٰ شَيۡءٖۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلضَّلَٰلُ ٱلۡبَعِيدُ ﴿١٨﴾
مه‌ته‌لا كريارێن كافران يێن چاك د دنيايێ دا، وه‌كى خێركرنێ ومرۆڤاينییێ، وه‌كى مه‌ته‌لا وێ خولییێیه يا كو هڕه‌بایه‌كێ دژوار ل ڕۆژه‌كا ب هڕ و با لێداى، ڤێجا تشته‌ك ژێ نه‌هێلاى، كارێ وان ئه‌ها ب ڤى ڕه‌نگییه تشته‌كێ مفاى ژێ بگه‌هينته وان ئه‌و ل نك خودێ نابينن؛ چونكى كوفرێ ئه‌و هه‌مى د گه‌ل خۆ برییه وه‌كى هڕه‌باى خولی برى، ئه‌و كار وكريارێ بێ بناخه ئه‌وه به‌رزه‌بوونا دوير ژ ڕێكا ڕاست.
أَلَمۡ تَرَ أَنَّ ٱللَّهَ خَلَقَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ بِٱلۡحَقِّۚ إِن يَشَأۡ يُذۡهِبۡكُمۡ وَيَأۡتِ بِخَلۡقٖ جَدِيدٖ ﴿١٩﴾
ئه‌ى كه‌سێ ئاخفتن بۆ دئێته كرن -ومه‌به‌ست پێ مرۆڤ هه‌مينه- ئه‌رێ ما تو نزانى كو خودێیه عه‌سمان وعه‌رد ب ڕه‌نگه‌كێ وه‌سا داين كو ببنه نيشانا كاربنه‌جهییا وى، ووى ئه‌و ژ قه‌ستا نه‌داينه، به‌لكى وى ئه‌و بۆ هندێ يێن داين دا بۆ مرۆڤان ببنه نيشان ل سه‌ر ته‌وحيد وشيانا خودێ، ڤێجا دا ئه‌و په‌رستنا وى ب تنێ بكه‌ن، وچو شريكان بۆ وى نه‌دانن؟ ئه‌گه‌ر وى بڤێت ئه‌و دێ هه‌وه به‌ت وملله‌ته‌كێ دى ژبلی هه‌وه ئينت ژ هه‌وه پتر گوهدارییا خودێ بكه‌ت.
وَمَا ذَٰلِكَ عَلَى ٱللَّهِ بِعَزِيزٖ ﴿٢٠﴾
وتێبرنا هه‌وه وئينانا ملله‌ته‌كێ دى ژبلی هه‌وه ل به‌ر خودێ كاره‌كێ ب زه‌حمه‌ت نينه، به‌لكى كاره‌كێ ب ساناهییه.
وَبَرَزُواْ لِلَّهِ جَمِيعٗا فَقَالَ ٱلضُّعَفَـٰٓؤُاْ لِلَّذِينَ ٱسۡتَكۡبَرُوٓاْ إِنَّا كُنَّا لَكُمۡ تَبَعٗا فَهَلۡ أَنتُم مُّغۡنُونَ عَنَّا مِنۡ عَذَابِ ٱللَّهِ مِن شَيۡءٖۚ قَالُواْ لَوۡ هَدَىٰنَا ٱللَّهُ لَهَدَيۡنَٰكُمۡۖ سَوَآءٌ عَلَيۡنَآ أَجَزِعۡنَآ أَمۡ صَبَرۡنَا مَا لَنَا مِن مَّحِيصٖ ﴿٢١﴾
وچێكرى ژ گۆڕێن خۆ ده‌ركه‌فتن، وهه‌مى بۆ خودايێ ئێك و ب سه‌رڤه‌هاتى ئاشكه‌رابوون؛ دا ئه‌و حوكمى د ناڤبه‌را وان دا بكه‌ت، ڤێجا دويكه‌فتى دێ بێژنه سه‌ركێشێن خۆ: هندى ئه‌م بووين ئه‌م د دنيايێ دا دويكه‌فتییێن هه‌وه بووين، مه ب گۆتنا هه‌وه دكر، ئه‌رێ ڤێجا هوين -ئه‌ڤرۆ- تشته‌كى ژ عه‌زابا خودێ دێ ژ مه پاشڤه‌به‌ن وه‌كى هه‌وه سۆز ددا مه؟ سه‌ركێش دبێژن: ئه‌گه‌ر خودێ به‌رێ مه دابا باوه‌رییێ ئه‌م ژى دا به‌رێ هه‌وه ده‌ينێ، به‌لێ وى به‌رێ مه نه‌دايێ، وئه‌م به‌رزه‌كرين ڤێجا مه ژى هوين به‌رزه‌كرن، ئه‌م وهوين د وه‌كى ئێكين چ هه‌دارا مه بێت يان نه‌ئێت، مه چو جهێن ڕه‌ڤێ نينن ئه‌م ژ عه‌زابێ بڕه‌ڤينێ.
وَقَالَ ٱلشَّيۡطَٰنُ لَمَّا قُضِيَ ٱلۡأَمۡرُ إِنَّ ٱللَّهَ وَعَدَكُمۡ وَعۡدَ ٱلۡحَقِّ وَوَعَدتُّكُمۡ فَأَخۡلَفۡتُكُمۡۖ وَمَا كَانَ لِيَ عَلَيۡكُم مِّن سُلۡطَٰنٍ إِلَّآ أَن دَعَوۡتُكُمۡ فَٱسۡتَجَبۡتُمۡ لِيۖ فَلَا تَلُومُونِي وَلُومُوٓاْ أَنفُسَكُمۖ مَّآ أَنَا۠ بِمُصۡرِخِكُمۡ وَمَآ أَنتُم بِمُصۡرِخِيَّ إِنِّي كَفَرۡتُ بِمَآ أَشۡرَكۡتُمُونِ مِن قَبۡلُۗ إِنَّ ٱلظَّـٰلِمِينَ لَهُمۡ عَذَابٌ أَلِيمٞ ﴿٢٢﴾
وپشتى خودێ حسێب د گه‌ل به‌نییێن خۆ كرى، وفه‌رمان د ده‌ر حه‌قا وان دا داى، وبه‌حه‌شتى چووينه به‌حه‌شتێ وجه‌هنه‌مى چووينه جه‌هنه‌مێ، شه‌يتانى گۆت: هندى خودێیه سۆز ب ڕاستى دابوو هه‌وه كو ئه‌و هه‌وه زێندى بكه‌ته‌ڤه وهه‌وه جزا بده‌ت، ومن سۆز ب نه‌حه‌قى دابوو هه‌وه كو زێنديكرن وجزادان نينه، ڤێجا من سۆزا خۆ ب جهـ نه‌ئينا، وچو ده‌سهه‌لاتدارى د ده‌ستێ من دا نه‌بوو كو ئه‌ز هه‌وه مه‌جبوور بكه‌م هوين دويكه‌فتنا من بكه‌ن، وچو هێجه‌ت ژى من نه‌بوون، به‌لێ من هوين بۆ كوفر وسه‌رداچوونێ ڤه‌خواندن وهه‌وه دويكه‌فتنا من كر، ڤێجا هوين لۆمه‌ى من نه‌كه‌ن ولۆمه‌ى خۆ بكه‌ن، گونه‌هـ گونه‌ها هه‌وه‌يه، نه ئه‌ز د هه‌وارا هه‌وه دئێم ونه هوين د هه‌وارا من دئێن، هندى ئه‌زم ئه‌زێ به‌ريمه ژ هندێ كو هه‌وه د دنيايێ دا ئه‌ز د گوهدانێ دا بۆ خودێ كريمه هه‌ڤپشك. هندى ئه‌ون يێن زۆردارى كرى كو گوهدانا حه‌قییێ نه‌كرى عه‌زابه‌كا ب ئێش ونه‌خۆش بۆ وان هه‌يه.