قورئانا پیرۆز › سورەتا سبأ › ئایەتا ١٤
سورەتا سبأ · ئایەتا ١٤ ب تەفسیرا کوردی
Saba
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَلِسُلَيۡمَٰنَ ٱلرِّيحَ غُدُوُّهَا شَهۡرٞ وَرَوَاحُهَا شَهۡرٞۖ وَأَسَلۡنَا لَهُۥ عَيۡنَ ٱلۡقِطۡرِۖ وَمِنَ ٱلۡجِنِّ مَن يَعۡمَلُ بَيۡنَ يَدَيۡهِ بِإِذۡنِ رَبِّهِۦۖ وَمَن يَزِغۡ مِنۡهُمۡ عَنۡ أَمۡرِنَا نُذِقۡهُ مِنۡ عَذَابِ ٱلسَّعِيرِ ﴿١٢﴾
ومه با بنده‌ستى سوله‌يمانى كر، ئه‌و با ژ سپێدێ حه‌تا نيڤرۆ قويناغا هه‌يڤه‌كێ دچوو، و ژ نيڤرۆ حه‌تا ئێڤارى قويناغا هه‌يڤه‌كێ دچوو ژ ڕێڤه‌چوونا عه‌ده‌تى، ومه سفر وه‌كى ئاڤێ بۆ وى ڕۆن كربوو، تشتێ وى ڤيابا وى ژێ چێ دكر، ومه ئه‌جنه ژى بنده‌ستى وى كربوون، ئه‌و ب ئانه‌هییا خودێ ل به‌ر ده‌ستێ وى بوون، كارێ وى ڤيابا وان بۆ دكر، وهه‌چییێ ژ وان خۆ ژ وێ فه‌رمانێ لا بده‌ت يا مه لێ كرى كو گوهدارییا سوله‌يمانییه، ئه‌م ژ عه‌زابا ئاگرێ هه‌لكرى دێ ب وى ده‌ينه تامكرن.
يَعۡمَلُونَ لَهُۥ مَا يَشَآءُ مِن مَّحَٰرِيبَ وَتَمَٰثِيلَ وَجِفَانٖ كَٱلۡجَوَابِ وَقُدُورٖ رَّاسِيَٰتٍۚ ٱعۡمَلُوٓاْ ءَالَ دَاوُۥدَ شُكۡرٗاۚ وَقَلِيلٞ مِّنۡ عِبَادِيَ ٱلشَّكُورُ ﴿١٣﴾
هه‌ر تشته‌كێ سوله‌يمانى بڤێت ژ ئاڤاكرنا مزگه‌فتان بۆ عيباده‌تى، و ژ چێكرنا په‌يكه‌ران ژ شويشه‌ى وسفرى، وجهێن مه‌زن وه‌كى بركێن ئاڤێ، وديز وقازانێن ژ به‌ر مه‌زنییا وان نه‌ئێنه لڤاندن، ئه‌جنان بۆ وى چێ دكرن، ومه گۆته بنه‌مالا داوودى: هوين شوكرا خودێ بكه‌ن سه‌را وى تشتێ وى دايه هه‌وه، كو گوهدارییا وى بكه‌ن، وكێم ژبه‌نییێن من هه‌نه گه‌له‌ك شوكرا خودێ بكه‌ن.
فَلَمَّا قَضَيۡنَا عَلَيۡهِ ٱلۡمَوۡتَ مَا دَلَّهُمۡ عَلَىٰ مَوۡتِهِۦٓ إِلَّا دَآبَّةُ ٱلۡأَرۡضِ تَأۡكُلُ مِنسَأَتَهُۥۖ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ ٱلۡجِنُّ أَن لَّوۡ كَانُواْ يَعۡلَمُونَ ٱلۡغَيۡبَ مَا لَبِثُواْ فِي ٱلۡعَذَابِ ٱلۡمُهِينِ ﴿١٤﴾
ڤێجا ده‌مێ مه مرن ب سه‌ر سوله‌يمانى دا ئيناى، ژ خويركێ پێڤه‌تر كه‌سێ مرنا وى نيشا ئه‌جنان نه‌دا، خويركێ ژ وى گۆپالی خوار يێ وى پالێ خۆ دايه سه‌ر، ئينا سوله‌يمان كه‌فته عه‌ردى، هنگى ئه‌جنان زانى كو ئه‌گه‌ر وان غه‌يب زانيبا ئه‌و نه دمانه د عه‌زابا ڕه‌زيلكه‌ر وكارێ نه‌خۆش دا؛ چونكى وان هزر دكر ئه‌و يێ ساخه. وئه‌ڤ ئايه‌ته هندێ دگه‌هينت كو چو ڕاستى بۆ وێ هزرێ نينه يا هنده‌ك هزر دكه‌ن كو ئه‌جنه غه‌يبێ دزانن؛ چونكى ئه‌گه‌ر وان غه‌يب زانيبا ئه‌و دا زانن كو سوله‌يمان سلاڤ لێ بن يێ مرى، وئه‌و نه‌دمانه د عه‌زابێ دا.
لَقَدۡ كَانَ لِسَبَإٖ فِي مَسۡكَنِهِمۡ ءَايَةٞۖ جَنَّتَانِ عَن يَمِينٖ وَشِمَالٖۖ كُلُواْ مِن رِّزۡقِ رَبِّكُمۡ وَٱشۡكُرُواْ لَهُۥۚ بَلۡدَةٞ طَيِّبَةٞ وَرَبٌّ غَفُورٞ ﴿١٥﴾
ب ڕاستى د ئاڤاهییێن ئويجاخا سه‌به‌ئییان دا ل (يه‌مه‌نێ) نيشانه‌ك ل سه‌ر شيانا مه هه‌بوو: دو باغ ل لايێ ڕاستێ ويێ چه‌پێ، هوين ژ ڕزقێ خودايێ خۆ بخۆن، وشوكرا قه‌نجییا وى بكه‌ن؛ چونكى باژێرێ هه‌وه يێ خودان ئاخ وهه‌وايه‌كێ باشه، وخودايێ هه‌وه يێ باش گونه‌هـ ژێبره بۆ هه‌وه.
فَأَعۡرَضُواْ فَأَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمۡ سَيۡلَ ٱلۡعَرِمِ وَبَدَّلۡنَٰهُم بِجَنَّتَيۡهِمۡ جَنَّتَيۡنِ ذَوَاتَيۡ أُكُلٍ خَمۡطٖ وَأَثۡلٖ وَشَيۡءٖ مِّن سِدۡرٖ قَلِيلٖ ﴿١٦﴾
ڤێجا وان پشت دا ئه‌مرێ خودێ، ئينا مه له‌هى ولێمشتا دژوار يا كو چو تشت خۆ ل به‌ر نه‌گرت، ب سه‌ر وان دا هنارت، ووێ لێمشتێ ئاڤبه‌ندا وان هه‌ڕفاند وبيستانێن وان خرابكرن، ومه هه‌ردو باغێن وان يێن خودان به‌رهه‌م ب دو باغێن خودان به‌رهه‌مه‌كێ نه‌خۆش وته‌عل، وخودان هنده‌ك داروبارێ بێ به‌رهه‌م، وتشته‌كێ كێم ژ وێ دارا تێر سترى گوهاڕتن.