قورئانا پیرۆز › سورەتا الشعراء › ئایەتا ٥٧
سورەتا الشعراء · ئایەتا ٥٧ ب تەفسیرا کوردی
Ash-Shu'ara
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
تەفسیرا ساناهی — ماموستا تەحسین ئیبراهیم دۆسکی · ژێدەر
وَإِنَّهُمۡ لَنَا لَغَآئِظُونَ ﴿٥٥﴾
ووان دلێن مه يێن تژى كه‌رب وكين كرين؛ چونكى وان دينه‌كێ دى بۆ خۆ يێ گرتى، ودينێ مه يێ هێلاى.
وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَٰذِرُونَ ﴿٥٦﴾
وئه‌م هه‌مى دهشيارين وبۆ وان دئاماده‌ينه.
فَأَخۡرَجۡنَٰهُم مِّن جَنَّـٰتٖ وَعُيُونٖ ﴿٥٧﴾
خودێ فيرعه‌ون وملله‌تێ وى ژ عه‌ردێ (مصرێ) يێ خودان باغ وبيستان ده‌رێخستن.
وَكُنُوزٖ وَمَقَامٖ كَرِيمٖ ﴿٥٨﴾
ئەو عەردێ خودان كانییێن ئاڤێ وجهێن خۆش.
كَذَٰلِكَۖ وَأَوۡرَثۡنَٰهَا بَنِيٓ إِسۡرَـٰٓءِيلَ ﴿٥٩﴾
ووه‌كى مه ئه‌و ده‌رێخستين، وه‌سا مه ئه‌ڤ واره پشتى وان دا ئسرائيلیان.